Miniaturka by Coyote Senpai.
,,Dwa Słowa".
Stoję pośrodku ciemnego pokoju.
Jest oświetlony jedynie mizerną świecą, która i tak powoli wygasa.
Przełykam ślinę i rzucam na drzwi zaklęcia, aby je zamknąć i uniemożliwić próby zatrzymania mnie.
Teraz nie ma odwrotu.
Przykładam różdżkę do skroni i zaciskam zęby tak mocno, że aż czuję smak krwi.
Dwa słowa.
Dwa słowa i byłbym nareszcie wolny.
Dwa słowa.
Dwa słowa i odkupiłbym swoje winy.
Dwa słowa...
Dwa słowa i zobaczyłbym wreszcie wszystkich.
Poprosił o wybaczenie...
Ale czy ze skutkiem?
Dwa słowa.
Dwa słowa i uwolniłbym się od tego piekła.
Słyszę kroki i po chwili ktoś dobija się do drzwi.
-Otwórz to! Tobias! Otwórz te drzwi!!! - Słyszę jej wrzaski pełne łez.
Wie co chcę zrobić.
Widziała list.
Dwa słowa...
Ale... Czy mam dość odwagi?...
Czy ja tego chcę?...
-Tobias!... Błagam przestań! Nie rób tego! - Krzyczy.
Ale... Dlaczego?
Przecież to ja byłem potworem.
To ja cię torturowałem.
Ja cię o mało nie zabiłem.
Nie! Przestań! Posłuchaj dziewczyny!
Dlaczego? Przecież mogę teraz się uwolnić!
Ona dobrze mówi! I nie mów, że jest ci obojętna!
Ucisk w gardle.
Nie wytrzymuję i upadam na ziemię odrzucając różdżkę.
Łapię się za głowę i krew z warg wycieka na podłogę.
-Tobias!!! - Słyszę wrzask.
No odpowiedz jej!
ODPOWIEDZ!
ODPOWIEDZ!!!
Słyszę jak szepcze zaklęcia i zamki powoli puszczają.
Niechciane łzy nabierają mi się do oczu.
Dlaczego?!
Ona NIE DA rady CI POMÓC!
Jesteś potworem!
Nienawidzi cię!
-NIE! - Szamoczę się na podłodze - MAM DOŚĆ TEGO SZALEŃSTWA!!! - Wrzeszczę i ostatkiem sił podchodzę i łapię drewienko w rękę.
Zablokowałem drzwi i jednym zaklęciem odrzuciłem ją.
-TOBIAS!!! NIE!!!
Dwa słowa.
Dwa słowa...
Dwa słowa...
Dwa słowa?...
Uspakajam się i przykładam różdżkę do skroni.
-Avada...
-NIEEEEEEEEEEEEEEEE!!!
-...Kedavra...
Zielony błysk wypełnia pokój i wszystkie zaklęcia nałożone na drzwi puszczają.
Do pokoju wbiega zdyszana Rita i klęka przy mnie.
Potrząsa mną.
Zależy jej na mnie...
Słyszę jak płacze...
Adrenalina jednak zaczyna pokazywać wszystkie moje wspomnienia.
Całe życie.
Od początku...
...Do końca.
Siedzę na ławce i przecieram zmęczone oczy...
Podchodzi do mnie dziewczyna...
Rozmawiamy...
Błysk!
Hogwart.
Zostaje przydzielona do innego Domu...
Patrzę zamyślony przed siebie...
Błysk!
Ratuje ją przed bandą śmierciożerców...
Ukrywam ją...
Daję jej szansę...
Błysk!
Dwa lata później na ślubie uśmiecha się do mnie...
Błysk!
Zaczynam widzieć sens życia...
Błysk!
Spotkanie z Czarnym Panem...
Torturowanie Rity na oczach wszystkich...
Okazanie obojętności na jej krzyki...
Błysk!
-Obiecałeś mnie chronić! - Mówi głosem grubym od łez.
-Rita... Posłuchaj! - Krzyczę za nią, ale ściąga obrączkę i rzuca ją za siebie...
Błysk!
Wczoraj...
Siedzę na łóżku w depresji...
Torturowałeś ją!...
Jak mogłeś!...
Błysk!
Ustawiam się, ale na mojej twarzy widoczne jest przerażenie...
Przykładam różdżkę do skroni...
Słyszę jej krzyki...
Upadam, ale podnoszę się...
-Avada... Kedavra...
Moje bezwładne ciało upada...
Łza spada po moim policzku.
-R-Rita... P- Prze- prasz -am... -Udaje mi się wyjąkać i spoglądam na nią...
Po raz ostatni się uśmiecham...
I chwilę potem moje oczy stają się puste...
-NIEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!! TOBIAS!... -Krzyczy i przyciska mnie do siebie płacząc...
Chwilę potem czuję jak coś się we mnie budzi.
Ciemność...
Ciemność...
Nagle otwieram oczy...
Widzę czarne ścianki trumny?!...
Otwieram szerzej oczy z przerażenia.
-Nie! Stop! Stop! STOP! - Wołam wstając i zeskakując z trumny.
-Tobias?... -Pyta Rita. Kiwam głową i bez słowa zaciągam ją daleko stąd. Nadal w pogrzebowych szatach.
Aportuje nas do lasu blisko naszego domu.
-Po pierwsze. Mówiłem, że nawet jeżeli pogrzeb to bez róż! - Wołam, ale po chwili śmiejąc się zaciągam ją do domu.
Ta bez słowa rzuca mi się na szyję, opieram się na jej głowie i uśmiecham się.
Jakim ja jestem kretynem, aby nie docenić takiego życia...
•*•*•*•*KONIEC.*•*•*•*•
I jak? :D
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz