Uwaga!
Zawieszam WSZYSTKIE serie na tym blogu.
Za pewne zapytacie się dlaczego?
To proste. Znalazłam swoje powołanie w innym temacie.
Jest to nadal HP, ale parringi.
Wszystko znajduje się na blogu:
http://severussnapebycoyote.blogspot.com/
Są tam już trzy rozdziały ze Snily - Owiani Tajemnicą, które tam przerzuciłam.
Ten blog, jak jest wspomniane, zostaje zawieszony.
Zależy, czy będę chciała powrócić TYLKO do akcji, bez romansu, który znajdziecie na tamtym blogu powyżej. Będzie to comedy/fantasy/action/romanse. To wszystko mam zamiar połączyć i zaczynam od Snily. Zaraz potem pójdzie Sevmione, a potem to już się zobaczy. ;)
Werdykt: BLOG ZAWIESZONY!
Szukajcie mnie na: http://severussnapebycoyote.blogspot.com/
Przepraszam, że dopiero teraz daję informacje.
Zapraszam na lepszego bloga,
Coyote Senpai.
poniedziałek, 28 marca 2016
piątek, 25 marca 2016
Biorą się za CURSED CHILD!!! :D
Podekscytowanie lvl ponad 999999. xD
Wzięli się za Cursed Child! Nie mogę się doczekać!
It will receive its world premiere in London's West End at the Palace Theathre this summer and its eight story in the Harry Potter series and the official Harry Potter story to be presented on stage.
Czyli:
Otrzyma swoją światową premierę na londyńskim West Endzie w Teatrze Pałacu latem tego roku, a jego osiem części w serii Harry Potter i pierwszej oficjalnej opowieści o Harrym Potterze, które zostaną przedstawione na scenie!
Hoho!
CoyoteSenpai.
https://www.pottermore.com/news/harry-potter-and-the-cursed-child-full-cast-announcement
Wzięli się za Cursed Child! Nie mogę się doczekać!
It will receive its world premiere in London's West End at the Palace Theathre this summer and its eight story in the Harry Potter series and the official Harry Potter story to be presented on stage.
Czyli:
Otrzyma swoją światową premierę na londyńskim West Endzie w Teatrze Pałacu latem tego roku, a jego osiem części w serii Harry Potter i pierwszej oficjalnej opowieści o Harrym Potterze, które zostaną przedstawione na scenie!
Hoho!
CoyoteSenpai.
https://www.pottermore.com/news/harry-potter-and-the-cursed-child-full-cast-announcement
Mój E-Mail.
Zapraszam do popisania ze mną na e-mailu na wp : Yourcupoftea@wp.pl.
Z chęcią pogadam, popiszę, wymienię się pomysłami, albo jak ktoś chce mogę przejrzeć jego rozdziały. Tylko oczywiście po 5.04, gdyż wtedy mam można to ująć, że wolne. :]
Można się popytać, a również będę odpowiadać. Aska nie posiadam, chociaż się nad nim zastanowię, ale skoro już to raz na miesiąc.
Coyote Senpai.
PS: Dziękuję za komentarze Deatheater Potterhead i jeczacamarta, które cały czas motywują mnie do działania. ;] Aha i marta, serio, przemyśl moją propozycję. :]
Z chęcią pogadam, popiszę, wymienię się pomysłami, albo jak ktoś chce mogę przejrzeć jego rozdziały. Tylko oczywiście po 5.04, gdyż wtedy mam można to ująć, że wolne. :]
Można się popytać, a również będę odpowiadać. Aska nie posiadam, chociaż się nad nim zastanowię, ale skoro już to raz na miesiąc.
Coyote Senpai.
PS: Dziękuję za komentarze Deatheater Potterhead i jeczacamarta, które cały czas motywują mnie do działania. ;] Aha i marta, serio, przemyśl moją propozycję. :]
Czerń. Tylko czemu? [P05]
Z dedykacją dla Deatheater Potterhead za motywujący komentarz. : ]
♦•♦•♦•♦
♦•♦•♦•♦
`I jak na Ceremonii Wtajemniczenia z myślą, że już nie jesteś w pełni sobą? - Usłyszała głos Ksawerego w swojej głowie. No tak. Połączenie Umysłów. Uśmiechnęła się lekko.
`Kretyński tekst, ale ogólnie bez żadnych zmian. Lastrange mnie lubi...
`Oho, wreszcie ktoś kto jest tak samo stuknięty jak ty. - Odezwał się z rozbawieniem.
`Śmichowe to to nie było. Jak mam ci przypomnieć śmieszniejszą rzecz to mogę to zrobić teraz.
`...
`Pamiętasz ten piękny dzień, kiedy na twojej... - Zerwał połączenie. Alyss roześmiała się triumfalnie wiedząc, że wygrała. Ułożyła się wygodniej na łóżku i wzięła książkę do ręki. Zerknęła na okładkę ,,Czarne Moce i ich zastosowanie w walce''. Wzruszyła ramionami i wzięła się do czytania. Po chwili znikąd pojawił się jej kot. Wskoczył na łóżko z kilkoma książkami w zębach i na grzbiecie. Wskazał jeden wers. Jednak gdy go zignorowała powtórzył ten gest zrzucając jej książkę na podłogę. Westchnęła i zerknęła na kota.
-O co ci chodzi? - Zapytała a kot po raz trzeci niecierpliwie wskazał wers w książce i rzucił jej mordercze spojrzenie żółtych ślepi. Przysunęła się bliżej i przeczytała na głos:
-,,Wyciągnął pistolet i wymierzył w okno, strzelił i wskoczył do środka namierzając na krwawiącą dziewczynę.'' O co ci chodzi? Chcesz kogoś zabić? - Zapytała nie bardzo rozumiejąc. Ten plasnął otwartą łapką w swój łebek i wskazał na kilka wersów niżej, miał za dużą łapkę.
-A o to ci chodzi? - Skinięcie - ,,-Muszę ci coś powiedzieć. Coś ważnego, nie mów tego nikomu innemu." Nadal nie bardzo rozumiem. - Prychnięcie i niecierpliwie otwieranie kolejnych stron. Po chwili zatrzymał się i zaczął czytać, po chwili wskazał dokładnie kolejny wers.
-,,Spojrzał na obraz na ścianie, a po chwili na jego żonę. - Mogę to zrobić? - Zapytał" - Popatrzyła na niego, a ten wskazał inny wers - ,,Muszę ci coś pokazać, to bardzo ważne." - Zamilkła - Proszę. Zrób coś jak chcesz. - Odparła z wahaniem. Kot skinął i zeskoczył z łóżka okręcając się wokół własnej osi. Po chwili przed nią stanął widocznie Wampir z żółtymi oczami. Ukłonił się nisko do zdrętwiałej Alyss.
-Witaj, Alyss. - Odparł trochę ochryple - Jestem Tymoteusz Prymus Cezar Sherman. - Powiedział - Pozwolisz jednak, że przejdę do Meritum, a ty nikomu o naszym spotkaniu nie powiesz. Może to grozić i mi, jak i Tobie. Zrozumiałaś?
-Tak, ale jeżeli mogę wiedzieć czy Cezar to Pan? - Zapytała, a ten machnął ręką.
-Oczywiście, musiałem to zrobić i wiedzieć, że jesteś bezpieczna. - Odparł i usiadł na kanapie nie odrywając od niej wzroku - I nie zwracaj się do mnie per Pan, proszę. Zwą mnie Myionme, możesz tak do mnie mówić.
-Dobrze. - Odpowiedziała - I dlaczego tobie zależało, abym to ja była bezpieczna? Nie przypominam sobie, abym zrobiła coś ponad przeciętnego.
-Owszem, nie pamiętasz, ale odpowiem Ci, że zrobiłaś. Samo przeciwstawienie się Ogromie Czarnej Magii i Czarnej Róży wymaga ogromu silnej woli i mocy czarodziejskiej. - Powiedział i uśmiechnął się - Jestem z Tobą od urodzenia. Widzę co się dzieje, a ty mimo to potrafisz wyczarować Patronusa, co mnie fascynuje i ciekawi. - Dodał przyglądając się jej - Oczywiście, nie mów Ksaweremu, że jestem kimś innym, gdyż to nie pomoże w misji, którą obrałem.
-Jakiej misji?
-Nie mogę ci powiedzieć, - Pokręcił głową - jednak wiedz, że jestem zawsze tam, gdzie mnie potrzebujesz. Mój czas się kończy. - Powiedział i zamienił się na powrót w kota wychodząc z pokoju.
-Miałam spotkanie z własnym kotem, który okazał się być Cezarym, a Cezar okazał się być wampirem, który jest jednym z potężniejszych, a ten okazał się moim ochroniarzem. - Pomyślała - Świetny łańcuszek nie ma co. - Prychnęła i wyszła z łóżka ubierając przygotowane dla siebie ubrania. Wszystkie czarne, gdyż nie miała chęci, ani pomysłu na jakiś kolorowy strój. Włosy splotła w kitkę i musiała przyznać, że wygląda dość dobrze.
Wyszła z pokoju kierując się do kuchni. Wezwała skrzata i gdy tylko zjadła korzystając z okazji deportowała się na Śmiertelny Nokturn. Była tutaj już znana pośród śmierciożerców i każdy z nich widząc ją kiwał lekko głową. Już z tych gestów mogła się domyślić, że jej rodzice byli wysoko w hierarchii. Nie mogła uwierzyć, że minął już prawie cały czas do przyjęcia Mrocznego Znaku, zostały jej zaledwie trzy dni. Podczas tego trenowała oklumencję, czarnomagiczne zaklęcia i ulepszała swój styl walki oraz mimikę twarzy. Bez zgody i wiedzy Snape'a, Uważała, że ma w głębokim poważaniu jego zdanie i wraz z Ksawerym ćwiczyli po nocach w Pokoju Życzeń, tak, aby nikt się nie dowiedział. Dzisiaj miał być kolejny z treningów, a jak zauważyła, jej ,,kot'' chyba również je polubił, gdyż przychodził na nie coraz częściej. Po drodze zobaczyła Młodszego Malfoya. Ten wyglądał na wystraszonego, ale zdeterminowanego. Wiedziała, że już wcześniej przyjął Znak, gdyż jego rodzina wyraziła jednogłośny sprzeciw, aby czekać. W końcu i Lucjusz miał wpływy w hierarchii Czarnego Pana. Przechodząc obok niego szepnęła:
-Nie wyglądasz jak prawdziwy śmierciożerca ze strachem na twarzy. - Uśmiechnęła się wrednie odchodząc. Ostatnio kupiła specjalne szaty, mocno podobne do tych śmierciożercy, gdyż uznała, że takie jej pasują, na co oczywiście rodzice się w pełni zgodzili. Prychnęła w myślach, jakby ich zdanie ją obchodziło. Kontem oka zauważyła jak Malfoy idzie za nią do odosobnionej alejki wyciągając różdżkę. Postanowiła go zaskoczyć.
Zatrzymała się i momentalnie przeskoczyła dystans dzielący ją i Dracona, strach na jego twarzy pogłębił się kiedy wytrąciła mu różdżkę z ręki bez wyciągania swojej i powaliła go bez zaklęć na podłogę.
-Mówię przecież, że z tym strachem nie wyglądasz jak prawdziwy śmierciożerca. - Odezwała się zimno odrzucając mu różdżkę.
-Nie poznaję ciebie, Blackeagle. - Powiedział, a ta zatrzymała się w połowie kroku.
-Oczywiście, że mnie nie poznajesz, bo z tą pieprzoną Ceremonią Wtajemniczenia umarła część mojej duszy, - Odwróciła się i pustym wzrokiem spojrzała na niego - tak samo jak twoja. Tyle, że twoja jest bardziej uszkodzona, gdyż już byłeś na kilku ,,akcjach." - Podsumowała i odpychając się od ziemi wskoczyła na parapet okna. Podskoczyła ponad zaklęciem Malfoya, który chwilę potem odzyskał chęć walki. Wyciągnęła własną różdżkę i zeskoczyła na dół za młodszego od niej chłopaka powalając go kilkoma zaklęciami i przebijając jego barierę. Po chwili stała nad nim z wycelowaną w niego różdżką, a z jej przeciętego policzka ciekła krew. Uśmiechnęła się ironicznie i odeszła bez słowa. Czuła, że zmieniła się od Ceremonii. Czuła to we krwi, czuła jak coś w niej walczy o wydostanie się na światło dzienne. Będzie musiała się zapytać Snape'a o co w tym wszystkim chodzi. Westchnęła i deportowała się do swojego pokoju. Zapowiadał się niezbyt przyjemny dzień.
-----------------------------------------------------
Przepraszam, że tak krótko i beznadziejnie, ale tutaj przekierowuje was do posta ,,Przepraszam!!!". Tam znajdziecie wyjaśnienie tego, niezbyt długiego, tekstu. x.x
`Kretyński tekst, ale ogólnie bez żadnych zmian. Lastrange mnie lubi...
`Oho, wreszcie ktoś kto jest tak samo stuknięty jak ty. - Odezwał się z rozbawieniem.
`Śmichowe to to nie było. Jak mam ci przypomnieć śmieszniejszą rzecz to mogę to zrobić teraz.
`...
`Pamiętasz ten piękny dzień, kiedy na twojej... - Zerwał połączenie. Alyss roześmiała się triumfalnie wiedząc, że wygrała. Ułożyła się wygodniej na łóżku i wzięła książkę do ręki. Zerknęła na okładkę ,,Czarne Moce i ich zastosowanie w walce''. Wzruszyła ramionami i wzięła się do czytania. Po chwili znikąd pojawił się jej kot. Wskoczył na łóżko z kilkoma książkami w zębach i na grzbiecie. Wskazał jeden wers. Jednak gdy go zignorowała powtórzył ten gest zrzucając jej książkę na podłogę. Westchnęła i zerknęła na kota.
-O co ci chodzi? - Zapytała a kot po raz trzeci niecierpliwie wskazał wers w książce i rzucił jej mordercze spojrzenie żółtych ślepi. Przysunęła się bliżej i przeczytała na głos:
-,,Wyciągnął pistolet i wymierzył w okno, strzelił i wskoczył do środka namierzając na krwawiącą dziewczynę.'' O co ci chodzi? Chcesz kogoś zabić? - Zapytała nie bardzo rozumiejąc. Ten plasnął otwartą łapką w swój łebek i wskazał na kilka wersów niżej, miał za dużą łapkę.
-A o to ci chodzi? - Skinięcie - ,,-Muszę ci coś powiedzieć. Coś ważnego, nie mów tego nikomu innemu." Nadal nie bardzo rozumiem. - Prychnięcie i niecierpliwie otwieranie kolejnych stron. Po chwili zatrzymał się i zaczął czytać, po chwili wskazał dokładnie kolejny wers.
-,,Spojrzał na obraz na ścianie, a po chwili na jego żonę. - Mogę to zrobić? - Zapytał" - Popatrzyła na niego, a ten wskazał inny wers - ,,Muszę ci coś pokazać, to bardzo ważne." - Zamilkła - Proszę. Zrób coś jak chcesz. - Odparła z wahaniem. Kot skinął i zeskoczył z łóżka okręcając się wokół własnej osi. Po chwili przed nią stanął widocznie Wampir z żółtymi oczami. Ukłonił się nisko do zdrętwiałej Alyss.
-Witaj, Alyss. - Odparł trochę ochryple - Jestem Tymoteusz Prymus Cezar Sherman. - Powiedział - Pozwolisz jednak, że przejdę do Meritum, a ty nikomu o naszym spotkaniu nie powiesz. Może to grozić i mi, jak i Tobie. Zrozumiałaś?
-Tak, ale jeżeli mogę wiedzieć czy Cezar to Pan? - Zapytała, a ten machnął ręką.
-Oczywiście, musiałem to zrobić i wiedzieć, że jesteś bezpieczna. - Odparł i usiadł na kanapie nie odrywając od niej wzroku - I nie zwracaj się do mnie per Pan, proszę. Zwą mnie Myionme, możesz tak do mnie mówić.
-Dobrze. - Odpowiedziała - I dlaczego tobie zależało, abym to ja była bezpieczna? Nie przypominam sobie, abym zrobiła coś ponad przeciętnego.
-Owszem, nie pamiętasz, ale odpowiem Ci, że zrobiłaś. Samo przeciwstawienie się Ogromie Czarnej Magii i Czarnej Róży wymaga ogromu silnej woli i mocy czarodziejskiej. - Powiedział i uśmiechnął się - Jestem z Tobą od urodzenia. Widzę co się dzieje, a ty mimo to potrafisz wyczarować Patronusa, co mnie fascynuje i ciekawi. - Dodał przyglądając się jej - Oczywiście, nie mów Ksaweremu, że jestem kimś innym, gdyż to nie pomoże w misji, którą obrałem.
-Jakiej misji?
-Nie mogę ci powiedzieć, - Pokręcił głową - jednak wiedz, że jestem zawsze tam, gdzie mnie potrzebujesz. Mój czas się kończy. - Powiedział i zamienił się na powrót w kota wychodząc z pokoju.
-Miałam spotkanie z własnym kotem, który okazał się być Cezarym, a Cezar okazał się być wampirem, który jest jednym z potężniejszych, a ten okazał się moim ochroniarzem. - Pomyślała - Świetny łańcuszek nie ma co. - Prychnęła i wyszła z łóżka ubierając przygotowane dla siebie ubrania. Wszystkie czarne, gdyż nie miała chęci, ani pomysłu na jakiś kolorowy strój. Włosy splotła w kitkę i musiała przyznać, że wygląda dość dobrze.
Wyszła z pokoju kierując się do kuchni. Wezwała skrzata i gdy tylko zjadła korzystając z okazji deportowała się na Śmiertelny Nokturn. Była tutaj już znana pośród śmierciożerców i każdy z nich widząc ją kiwał lekko głową. Już z tych gestów mogła się domyślić, że jej rodzice byli wysoko w hierarchii. Nie mogła uwierzyć, że minął już prawie cały czas do przyjęcia Mrocznego Znaku, zostały jej zaledwie trzy dni. Podczas tego trenowała oklumencję, czarnomagiczne zaklęcia i ulepszała swój styl walki oraz mimikę twarzy. Bez zgody i wiedzy Snape'a, Uważała, że ma w głębokim poważaniu jego zdanie i wraz z Ksawerym ćwiczyli po nocach w Pokoju Życzeń, tak, aby nikt się nie dowiedział. Dzisiaj miał być kolejny z treningów, a jak zauważyła, jej ,,kot'' chyba również je polubił, gdyż przychodził na nie coraz częściej. Po drodze zobaczyła Młodszego Malfoya. Ten wyglądał na wystraszonego, ale zdeterminowanego. Wiedziała, że już wcześniej przyjął Znak, gdyż jego rodzina wyraziła jednogłośny sprzeciw, aby czekać. W końcu i Lucjusz miał wpływy w hierarchii Czarnego Pana. Przechodząc obok niego szepnęła:
-Nie wyglądasz jak prawdziwy śmierciożerca ze strachem na twarzy. - Uśmiechnęła się wrednie odchodząc. Ostatnio kupiła specjalne szaty, mocno podobne do tych śmierciożercy, gdyż uznała, że takie jej pasują, na co oczywiście rodzice się w pełni zgodzili. Prychnęła w myślach, jakby ich zdanie ją obchodziło. Kontem oka zauważyła jak Malfoy idzie za nią do odosobnionej alejki wyciągając różdżkę. Postanowiła go zaskoczyć.
Zatrzymała się i momentalnie przeskoczyła dystans dzielący ją i Dracona, strach na jego twarzy pogłębił się kiedy wytrąciła mu różdżkę z ręki bez wyciągania swojej i powaliła go bez zaklęć na podłogę.
-Mówię przecież, że z tym strachem nie wyglądasz jak prawdziwy śmierciożerca. - Odezwała się zimno odrzucając mu różdżkę.
-Nie poznaję ciebie, Blackeagle. - Powiedział, a ta zatrzymała się w połowie kroku.
-Oczywiście, że mnie nie poznajesz, bo z tą pieprzoną Ceremonią Wtajemniczenia umarła część mojej duszy, - Odwróciła się i pustym wzrokiem spojrzała na niego - tak samo jak twoja. Tyle, że twoja jest bardziej uszkodzona, gdyż już byłeś na kilku ,,akcjach." - Podsumowała i odpychając się od ziemi wskoczyła na parapet okna. Podskoczyła ponad zaklęciem Malfoya, który chwilę potem odzyskał chęć walki. Wyciągnęła własną różdżkę i zeskoczyła na dół za młodszego od niej chłopaka powalając go kilkoma zaklęciami i przebijając jego barierę. Po chwili stała nad nim z wycelowaną w niego różdżką, a z jej przeciętego policzka ciekła krew. Uśmiechnęła się ironicznie i odeszła bez słowa. Czuła, że zmieniła się od Ceremonii. Czuła to we krwi, czuła jak coś w niej walczy o wydostanie się na światło dzienne. Będzie musiała się zapytać Snape'a o co w tym wszystkim chodzi. Westchnęła i deportowała się do swojego pokoju. Zapowiadał się niezbyt przyjemny dzień.
-----------------------------------------------------
Przepraszam, że tak krótko i beznadziejnie, ale tutaj przekierowuje was do posta ,,Przepraszam!!!". Tam znajdziecie wyjaśnienie tego, niezbyt długiego, tekstu. x.x
Przepraszam!!!
Witam wszystkich!
Przepraszam za olbrzymią przerwę, jednak musicie jeszcze trochę wycierpieć.
Jak na razie mam nawał roboty, muszę się uczyć również do ostatniego sprawdzianu szóstoklasisty, który jest już 5 kwietnia! Dodatkowo mam do nauczenia wiersz, DŁUGIIII, na konkurs recytatorski. Nie mam zbytnio chęci, ani czasu na pisanie teraz, ale postaram się wrócić z pisaniem jak najszybciej mogę. Nawał rzeczy i brak weny mi tego wcale nie ułatwia, ale obiecuję, że zgłoszę się, kiedy już to wszystko będzie za mną. Możecie się spodziewać od czasu do czasu paru rozdziałów, ale sama nie wiem, czy będą w ogóle jakiekolwiek. Jak na razie mam dwa prawie skończone rozdziały z Czerń. Tylko Czemu? I Snily - Owiani Tajemnicą. Nie złośćcie się! : [ Obiecuję to wszystko po nadrabiać!
Zgubiona pomiędzy książkami i wierszem z polskiego,
Coyote Senpai.
x.x
Jak najbardziej pasuje do mojej sytuacji. Dzięki Ryu! XD
Przepraszam za olbrzymią przerwę, jednak musicie jeszcze trochę wycierpieć.
Jak na razie mam nawał roboty, muszę się uczyć również do ostatniego sprawdzianu szóstoklasisty, który jest już 5 kwietnia! Dodatkowo mam do nauczenia wiersz, DŁUGIIII, na konkurs recytatorski. Nie mam zbytnio chęci, ani czasu na pisanie teraz, ale postaram się wrócić z pisaniem jak najszybciej mogę. Nawał rzeczy i brak weny mi tego wcale nie ułatwia, ale obiecuję, że zgłoszę się, kiedy już to wszystko będzie za mną. Możecie się spodziewać od czasu do czasu paru rozdziałów, ale sama nie wiem, czy będą w ogóle jakiekolwiek. Jak na razie mam dwa prawie skończone rozdziały z Czerń. Tylko Czemu? I Snily - Owiani Tajemnicą. Nie złośćcie się! : [ Obiecuję to wszystko po nadrabiać!
Zgubiona pomiędzy książkami i wierszem z polskiego,
Coyote Senpai.
x.x
Jak najbardziej pasuje do mojej sytuacji. Dzięki Ryu! XD
niedziela, 20 marca 2016
BONUS NA 1000 WYŚWIETLEŃ!!! + Prolog nowej powieści!!!
Wow, jak miło! :D
Wejść i zobaczyć łącznie 1004 wyświetleń na Magii Słów! Dziękuję! :D
Nie wiem jak zbytnio dziękować, ale proszę, tutaj macie kilka informacji o mnie i zapowiedź nowej serii. Będzie to dla mnie skok ponad poprzeczkę, ale postaram się specjalnie dla was. Oczywiście, nie powiem o co mi chodzi ;D Ale proszę:
1. W rzeczywistości mam niecałe 13 lat. :)
2. Jestem kiepska z przedmiotów typu plastyka i technika. To zmora mojego życia, gdyż jestem bardziej osobą lubiącą przedmioty ścisłe.
3. Mam dwa zwierzaki : Białego, tyciuśkiego królika z granatowymi oczkami. Ma ledwo miesiąc i niecały tydzień i zwie się Niuniuś. Jestem również szczęśliwym posiadaczem Goldenki, która jest pociesznym stworzonkiem i waży 33 kilogramy. Nazywa się Neska. :)
4. Gdy miałam cztery lata uwielbiałam opowiadać wymyślone przeze mnie historie, zaczynając od rzeczywistości po fantasy, w którym totalnie się zgubiłam i wyjść z niego nie mogę. :D
5. Lubię herbatę bez ani jednej łyżki cukru z cytryną. ;)
6. Nie uważam się za osobę piękną ładną, ochy i achy. Mam włosy w odcieniu ciemny blond sięgające do ramion z grzywką na prawą stronę. Mam również brązowo - zielone oczy i owalną twarz. Jestem wysoka na metr siedemdziesiąt pięć. Noszę również czarno - czerwone okulary.
7. Uwielbiam czarny, szary, biały i czerwony.
8. Jestem fanką Diablo III, Starbounda, Royal Questa, League of Legends, Star Wars: Old Republic (raz na jakiś czas), Drakensanga, Terrarii, Geometry Dash, Magicite i Izaaka. ;)
9. W rzeczywistości nazywana jestem ,,Wikipedią/Encyklopedią", przez nauczycieli (kilku) Domino, przez moją siostrę Doma.
10. Moją ulubioną piosenką jest ,,Motionless in White - America" i ,,Slipknot - Psychosocial".
To by było na tyle. ;)
Prolog:
Biegnę pustymi uliczkami Londynu, na mojej twarzy wymalowane jest strach i zdeterminowanie. W ostatnim momencie skręcam w bok unikając pocisku wystrzelonego ze snajperki. Dobiegam do ślepego zaułka.
Wejść i zobaczyć łącznie 1004 wyświetleń na Magii Słów! Dziękuję! :D
Nie wiem jak zbytnio dziękować, ale proszę, tutaj macie kilka informacji o mnie i zapowiedź nowej serii. Będzie to dla mnie skok ponad poprzeczkę, ale postaram się specjalnie dla was. Oczywiście, nie powiem o co mi chodzi ;D Ale proszę:
1. W rzeczywistości mam niecałe 13 lat. :)
2. Jestem kiepska z przedmiotów typu plastyka i technika. To zmora mojego życia, gdyż jestem bardziej osobą lubiącą przedmioty ścisłe.
3. Mam dwa zwierzaki : Białego, tyciuśkiego królika z granatowymi oczkami. Ma ledwo miesiąc i niecały tydzień i zwie się Niuniuś. Jestem również szczęśliwym posiadaczem Goldenki, która jest pociesznym stworzonkiem i waży 33 kilogramy. Nazywa się Neska. :)
4. Gdy miałam cztery lata uwielbiałam opowiadać wymyślone przeze mnie historie, zaczynając od rzeczywistości po fantasy, w którym totalnie się zgubiłam i wyjść z niego nie mogę. :D
5. Lubię herbatę bez ani jednej łyżki cukru z cytryną. ;)
6. Nie uważam się za osobę piękną ładną, ochy i achy. Mam włosy w odcieniu ciemny blond sięgające do ramion z grzywką na prawą stronę. Mam również brązowo - zielone oczy i owalną twarz. Jestem wysoka na metr siedemdziesiąt pięć. Noszę również czarno - czerwone okulary.
7. Uwielbiam czarny, szary, biały i czerwony.
8. Jestem fanką Diablo III, Starbounda, Royal Questa, League of Legends, Star Wars: Old Republic (raz na jakiś czas), Drakensanga, Terrarii, Geometry Dash, Magicite i Izaaka. ;)
9. W rzeczywistości nazywana jestem ,,Wikipedią/Encyklopedią", przez nauczycieli (kilku) Domino, przez moją siostrę Doma.
10. Moją ulubioną piosenką jest ,,Motionless in White - America" i ,,Slipknot - Psychosocial".
To by było na tyle. ;)
Prolog:
Biegnę pustymi uliczkami Londynu, na mojej twarzy wymalowane jest strach i zdeterminowanie. W ostatnim momencie skręcam w bok unikając pocisku wystrzelonego ze snajperki. Dobiegam do ślepego zaułka.
-Szlag, szlag, szlag, szlag! - Mamroczę pod nosem i zaczynam się wspinać po wystających cegłach, zaraz potem skaczę na pobliski parapet chwytając się go rękami i wciągam się po nim, mam zakrwawione ręce od ostrych krawędzi. Momentalnie wstaję na nogi i wchodzę przez okno unikając kolejnych kuli. Słyszę jak coś uderza o parapet i również wchodzą do środka, w ostatnim momencie wyciągam przed siebie jakąś deskę oderwaną jednym pociskiem i nią niweluje obrażenia kuli, która boleśnie wbija mi się w ramię. Powala mnie na ziemię, ale szybko wstaję ignorując krwawienie i pulsujący ból w ramieniu. Wbiegam po schodach i przebiegam przez salon z ludźmi odbijając się od stołu przy oknie i wyskakuje przez nie, ląduje w kamienicy obok przez okno, które roztrzaskuje się raniąc moją twarz. Rozglądam się i po chwili wbiegam na balkon, a stamtąd zbiegam schodami pożarowymi na dół. Skręcam w uliczkę pomiędzy budynkami i opieram się o ścianę ciężko dysząc i łapiąc się za krwawiące ramię. Wyciągam z niego nabój i przyciskam mocniej rękę do rany. Kim jestem? Jestem Artie, Artie Carter.
sobota, 19 marca 2016
Kretynizm w sieci.
Zrozumienie to to, czego wielu osobom brakuje. Codziennie otrzymuję po 11 ataków ujemnych.
Dlaczego? Z powodu tego, że ktoś, nijaki diCk przegrał ze mną pojedynek. Nasłał na mnie całą drużynę, a teraz cieszy się byciem w top 500. Nie powiem, nie jest to sprawiedliwe i, prawdopodobnie, gdyby nie to nie udałoby mu się nigdy tam dojść. Ale jak to się mówi?
Świat bywa niesprawiedliwy, ale nie można się poddawać. Żyje się tylko raz. Teraz nie gram już dla bycia gdzieś w topce, tylko dla totalnej zabawy. Blisterzy, to jest moja pierwsza drużyna, z którą doskonale się bawię. Nie mam najmniejszej ochoty, aby widzieć 11 ataków dziennie, i to WSZYSTKIE po -100 coś honoru. Weźcie ludzie miejcie serce, gdyż właśnie tego wam brakuje. Jeden atak i gościu od razu od szmat i dziwek, wypraszam sobie. Nie jestem osobą, która jest wykorzystywana seksualnie ani nie jestem osobą, która jest ciamajdą, ani nic z tych rzeczy. Coraz więcej dzieci odwiedza strony www. Jak dla mnie, niektórzy powinni mieć dożywotni zakaz na internet. Dlaczego? To proste, gdyż w internecie WYMAGANE JEST myślenie i postępowanie zgodnie z netykietą. Jednak nie wszyscy tego używają. Szare komórki się przemęczają? To nie graj, ani nie odwiedzaj stron www. Ułatwisz innym życie i nie będziesz wyśmiewany na forach, ani na czacie w grze. Jak na razie ze znajomymi mam niezły ubaw w denerwowaniu dzieci, które, niestety, nie zawsze używają jednego narządu, który siedzi w ich głowach. Stworzyłam konto w Hero Zero dla beki i dla zabawy ze znajomymi, co zastaliśmy? Bandy kretynów i dzieci, które myślą, że są pępkami świata. A dlaczego? Bo po wychowywaniu rodziców myślą, że im wszystko wolno. To wszystko zaczyna się robić po prostu śmieszne, wypraszam sobie, że dziecko nazywa mnie ,,dziwką" albo ,,szmatą". Nie jestem kimś kogo on zna. A co by było, gdybym nie wiem, była kimś ważnym? Też odważyłby się ze mną kłócić i wyzywać?
Moje słowa:
Niektóre osobniki na tej ziemi mają zbyt mały iloraz inteligencji, aby zrozumieć o co chodzi powszechnemu, choć ostatnio zanikającemu, myślącemu człowiekowi. Ich egzystencja wiele razy dowiodła o tym, że są bezużyteczni, a porozumiewanie się z nimi jest o tyle bezpieczne, co dziabnięcie smoka w oko podczas walki ze stadem hipogryfów i przeganiania dementorów. Choć pewnie nie wiesz co to jest, gdyż za pewne nie czytałeś, wątpię również czy w ogóle potrafisz czytać, najlepszej serii książek, twojej zmory życiowej, którą kiedykolwiek można by było przeczytać, a ty śmiesz twierdzić, że jesteś lepszy?!
Należy teraz odejść i dać mu czas na przyswojenie sobie zbyt inteligentnej wypowiedzi, a na następny dzień wziąć siekierę, albo coś w tym stylu. : ]
Dlaczego? Z powodu tego, że ktoś, nijaki diCk przegrał ze mną pojedynek. Nasłał na mnie całą drużynę, a teraz cieszy się byciem w top 500. Nie powiem, nie jest to sprawiedliwe i, prawdopodobnie, gdyby nie to nie udałoby mu się nigdy tam dojść. Ale jak to się mówi?
Świat bywa niesprawiedliwy, ale nie można się poddawać. Żyje się tylko raz. Teraz nie gram już dla bycia gdzieś w topce, tylko dla totalnej zabawy. Blisterzy, to jest moja pierwsza drużyna, z którą doskonale się bawię. Nie mam najmniejszej ochoty, aby widzieć 11 ataków dziennie, i to WSZYSTKIE po -100 coś honoru. Weźcie ludzie miejcie serce, gdyż właśnie tego wam brakuje. Jeden atak i gościu od razu od szmat i dziwek, wypraszam sobie. Nie jestem osobą, która jest wykorzystywana seksualnie ani nie jestem osobą, która jest ciamajdą, ani nic z tych rzeczy. Coraz więcej dzieci odwiedza strony www. Jak dla mnie, niektórzy powinni mieć dożywotni zakaz na internet. Dlaczego? To proste, gdyż w internecie WYMAGANE JEST myślenie i postępowanie zgodnie z netykietą. Jednak nie wszyscy tego używają. Szare komórki się przemęczają? To nie graj, ani nie odwiedzaj stron www. Ułatwisz innym życie i nie będziesz wyśmiewany na forach, ani na czacie w grze. Jak na razie ze znajomymi mam niezły ubaw w denerwowaniu dzieci, które, niestety, nie zawsze używają jednego narządu, który siedzi w ich głowach. Stworzyłam konto w Hero Zero dla beki i dla zabawy ze znajomymi, co zastaliśmy? Bandy kretynów i dzieci, które myślą, że są pępkami świata. A dlaczego? Bo po wychowywaniu rodziców myślą, że im wszystko wolno. To wszystko zaczyna się robić po prostu śmieszne, wypraszam sobie, że dziecko nazywa mnie ,,dziwką" albo ,,szmatą". Nie jestem kimś kogo on zna. A co by było, gdybym nie wiem, była kimś ważnym? Też odważyłby się ze mną kłócić i wyzywać?
Moje słowa:
Niektóre osobniki na tej ziemi mają zbyt mały iloraz inteligencji, aby zrozumieć o co chodzi powszechnemu, choć ostatnio zanikającemu, myślącemu człowiekowi. Ich egzystencja wiele razy dowiodła o tym, że są bezużyteczni, a porozumiewanie się z nimi jest o tyle bezpieczne, co dziabnięcie smoka w oko podczas walki ze stadem hipogryfów i przeganiania dementorów. Choć pewnie nie wiesz co to jest, gdyż za pewne nie czytałeś, wątpię również czy w ogóle potrafisz czytać, najlepszej serii książek, twojej zmory życiowej, którą kiedykolwiek można by było przeczytać, a ty śmiesz twierdzić, że jesteś lepszy?!
Należy teraz odejść i dać mu czas na przyswojenie sobie zbyt inteligentnej wypowiedzi, a na następny dzień wziąć siekierę, albo coś w tym stylu. : ]
piątek, 18 marca 2016
Czerń. Tylko czemu? [P03]
♦•♦•♦•♦
Severus był pod wrażeniem zdeterminowania tej dziewczyny. Pytanie wisiało w powietrzu. Uznała, że nie usłyszał i powtórzyła czym wyrwała go z zamyślenia.
-Przygotuj składniki i jak będziesz chciała coś zmienić albo dodać to mi od razu mów. - Skinęła głową i zajrzała do jego notatek marszcząc czoło.
-A czy, tutaj - Powiedziała wskazując na przepis, Snape podszedł i czekał na to, aż kontynuuje - zamiast skórki Boomslanga można dodać mięty, co ustabilizuje cały eliskir. -Spojrzała się na niego pytająco i musiał przyznać, dość niechętnie, że ma rację.
-Tutaj masz rację. Tylko pamiętaj aby pokroić ją pod kątem 40 stopni.
Skinęła głową i wzięła potrzebne składniki. Mistrz Eliksirów zaczął już przygotowywać podstawę do eliksiru. Po chwili Alyss wróciła i zaczęła przygotowywać pierwszy składnik. Rzuciła zaklęcie odmierzające kąty i zaczęła ciąć miętę.
Tak wyglądała ich praca, pracowali w milczeniu od czasu do czasu wymieniając się uwagami lub spostrzeżeniami. Po paru godzinach Alyss zaczęła przysypiać i zaproponowała koniec na dziś. Ten niechętnie się zgodził.
-Czy moglibyśmy już skończyć na dziś? Zaczynam zasypiać na stojąco. -Powiedziała patrząc na niego pytająco. Odwrócił wzrok z kociołka na nią i odpowiedział krótko:
-W porządku.
-Dziękuję. -Odparła wzdychając z ulgą. Odłożyła składniki i zabezpieczyła eliksiry i odeszła.
Snape usiadł w fotelu i przetarł oczy. Ona na prawdę ma zamiar zostać Mistrzynią Eliksirów i to było widać. Jej ruchy... Płynność i elegancja.... Co? Nie. Wróć! Uspokój się, chyba nie masz zamiaru zakochać się po uszy jak pierwszoroczny szczeniak?! Tak lepiej. Westchnął i poszedł do kuchni. Zobaczył tam Alyss robiącą sobie herbatę. Odwróciła się słysząc kroki.
-Tobie też zrobić herbatę?
-Lepiej kawę. Czekają mnie jeszcze sprawdziany pierwszych klas. - Powiedział i skrzywił się na samo wspomnienie. Ta uśmiechnęła się i wróciła do robienia napojów.
-Rozumiem, aż tak źle?
-Nawet gorzej niż idzie pomyśleć. - Westchnął - Możesz mi zanieść kawę do gabinetu? -Powiedział stając jeszcze w drzwiach.
-W porządku i powodzenia życzę. -Powiedziała rozbawiona. Ten tylko rzucił jej mordercze spojrzenie i wyszedł do swojego gabinetu po drodze ubierając pelerynę, z którą każdy go kojarzył jako przerośniętego nietoperza z Lochów. Westchnął i zabrał się za pierwszą pracę. Gryffindor. Jak pięknie, będzie miał okazję się wyżyć.
♦•♦•♦•♦
Chwilę potem Alyss uporała się z napojami i wzięła kubek z kawą i skierowała się do gabinetu Mistrza Eliksirów. Pchnęła lekko drzwi i zobaczyła go - siedział tam kreśląc coś i mrucząc pod nosem. Na sobie miał swoją nieśmiertelną pelerynę. Uśmiechnęła się na ten widok i machnięciem odesłała kawę na jego biurko, ostatnio prawie wszystkie zaklęcia wychodziły jej bez użycia różdżki. Następnie zamknęła drzwi i poszła do swojego pokoju. Wzięła czarno - zieloną, prostą piżamę i ruszyła do łazienki. Wzięła, krótki, zimny prysznic i wysuszyła się zaklęciem. Rozpuściła włosy i założyła gumkę na rękę, następnie piżamę i czarne kapcie. Wzięła swoje ubrania i poszła do swojego pokoju. Prostym zaklęciem złożyła je w kostkę i ułożyła w kufrze. Już miała kłaść się spać, kiedy z błyskiem pojawiło się pióro feniksa i kartka obok. Westchnęła i wstała z łóżka. Następnie schyliła się po to by zobaczyć pochylone pismo Dumbledore.
Jutro z rana macie otwarte Połączenie Umysłów z Ksawerym.
Uśmiechnęła się, odwróciła kartkę i z tyłu napisała krótkie 'Dziękuję'. Zaraz potem szepnęła zaklęcie przenoszące i kartka znalazła się w gabinecie dyrektora. Zadowolona weszła na łóżko i położyła się gasząc machnięciem lampkę nocną. Zamknęła powieki i chwilę później głównym dźwiękiem w pokoju był jej równy oddech.
♦•♦•♦•♦
Nie wiedzieć czemu bolało go trochę, że Alyss nie przyszła sama aby postawić ten kubek na jego biurku. Nie wiedział jak tę myśl usprawiedliwić aż wreszcie poddał się i wrócił do kreślenia na esejach i sprawdzianach. Dawno zniósł wszystkie zaklęcia, żeby Ślizgoni, jakby chcieli, mogli z nim porozmawiać. Wcale się więc nie zdziwił jak chwilę potem do jego gabinetu wpadła Minerwa - w końcu nie było zaklęć zabezpieczających. Mruknął pod nosem przekleństwo i przeniósł na nią pytający wzrok zachowując kamienną twarz. Ta uśmiechnęła się tylko.
-Też się cieszę, że cię widzę, Severusie, ale to nie pora na fochy. Dzisiaj wieczorem znaleziono mocno pokaleczonego Cezara Sherman. Poppy mówi, że został pogryziony przez wilkołaka.
-Chcesz o tym powiedzieć Alyss?
-Ona tutaj?
-Tak, tak. Niby jest baaaardzo chora i nie może uczestniczyć w lekcjach. Nie, to tylko pogłoska. Jest tutaj w moich komnatach i ukrywa się przed jej rodzicami, którzy chcą aby została śmierciożercą. -Przewrócił teatralnie oczami i wrócił do sprawdzania bardzo źle zrobionego eseju - Oczywiście, zrobię zaraz Eliksiry, które mogą pomóc Cezarowi. Nie wiem, czemu Ksawery go nie przypilnował. -Westchnął.
-Sama tego nie wiem, ale już dobrze, idę do Alyss, który to pokój?
-Od salonu na lewo. -Mruknął i przekreślił kolejne zdanie.
♦•♦•♦•♦
-Co ja zrobiłem?! Co ja najlepszego zrobiłem?! -Myślał chodząc niecierpliwie po korytarzu naprzeciw Skrzydła Szpitalnego. Wspomnienia napływały i doprowadzały go do szału. Przecież ZAWSZE mówił mu, żeby za nim za nic w świecie nie szedł! To nie miało tak wyglądać! Merlinie, co ja najlepszego zrobiłem?! Właśnie o mało nie zabiłem swojego przyjaciela!
Myśli toczyły walkę w jego głowie. Wreszcie zrezygnowany usiadł na ławce i przeczesał nerwowo włosy. Pozwolił myślą wrócić do tamtej chwili.
Jak zawsze szedł wraz z Promfey do Zakazanego Lasu. Nie zorientował się jednak, że Cezar idzie w cieniu za nimi zainteresowany gdzie znika podczas pełni. Wchodzi za nimi do lasu i idzie powoli za nimi ukrywając się za drzewami. Skinął Poppy, ta odeszła i zostawiła go sama z Cezarem pomiędzy drzewami. Stał na polanie głęboko w Zakazanym Lesie niedaleko miejsca Akromantul, z którymi dawno się zapoznał i nie atakowały go. Miał na sobie stare ubrania w czarnym kolorze jak większość jego ubrań. Przeczesał nerwowo czarne włosy i złote oczy błysnęły w kontakcie z światłem księżyca. Potrafił kontrolować wilkołactwo, ale nie mógł nie wyczuć strachu kogoś. Czyjś strach to przynęta na wilkołaki i nie mógł się wtedy kontrolować. Wyczuł czyjś strach, ale już było za późno. Zaczął się przemieniać. Jego ręce i nogi wydłużyły się i zmieniły w łapy. Przemiana zamieniła jego twarz w pysk i wyrósł mu ogon, chwilę potem na czterech nogach stanął rudy wilkołak. Przekrzywił głowę szukając wzrokiem źródła tego zapachu jakim był strach. Wyczuł człowieka i zaczął się wycofywać, ale było za późno. Jego wilkołacza forma wzięła górę i jego oczy rozszerzyły się i zaświeciły. Następnie rzucił się biegiem na swojego przyjaciela. Ten widział co się dzieje, ale nie mógł się ruszyć - strach przyczepił go do podłoża. Wilkołak skoczył na niego i drapał wściekle pazurami po jego torsie. Nagle ten zawył z bólu i upadł na bok. Przez chwilę jego oczy błyszczały a reszta ciała na zmianę próbowała się przemienić. Wreszcie udało mu się i obok niego leżał zasapany Ksawery we wcześniejszych ubraniach już w pełni zdrowia.
-Exepcto Patronum! - Zawołał i z końca różdżki wybiegł wilk. Myślami przekazał mu wiadomość do Promfey i podszedł do Cezara, który był jeszcze przytomny. Uklęknął przy nim i zachowując zimną krew zaczął rzucać na niego zaklęcia uleczające. Wszystko się zagoiło oprócz blizn od pazurów na jego piersi. Westchnął i skierował wzrok na twarz przyjaciela.
-Ile razy mam ci powtarzać, abyś zrozumiał? -Zapytał cicho drapiąc się po dwu dniowym zaroście.
-Nie... Nie wiem. -Wychrypiał.
-Nic lepiej nie mów. Zaraz zjawi się Promfey i zdiagnozuje cię. Obyś nie został wilkołakiem... To jest męka...
Ten tylko uśmiechnął się i zemdlał. Ksawery westchnął i wziął go na plecy.
Usłyszał kroki i obrócił się w tamtą stronę, po chwili zobaczył profesora Snape'a w swoich nieśmiertelnych szatach. Popatrzył się na niego i powiedział:
-Jak bardzo jest poraniony?
-Udało mi się wyleczyć większość obrażeń, ale Promfey mówi, że na jego torsie już do końca życia będą blizny po... - Tu rozglądnął się szukając winowajcy hałasu, znów odwrócił wzrok na Opiekuna - Wiesz-Czym.
-Czemu nie kontynuowałeś od razu? -Zapytał patrząc się lekko podejrzliwie.
-Raz - dlatego, że mnie męczy ten temat. Dwa - ktoś tu był przed chwilą...
-Jak widzę instynkty zostają.
-Tak. -Westchnął - Ale mimo wszystko to jest okropna męka. -Przetarł zmęczone oczy.
-Ile już tu jesteś, Ksawery?
-Dobre dwie - trzy godziny. I nie, profesorze, nie mam zamiaru iść. To mój przyjaciel...
Przerwał kiedy usłyszał kroki. Po chwili wbiegła Alyss już w zwykłym ubraniu i rozpuszczonych, nie jak zwykle, włosach.
-Co się stało? Była u mnie profesor McGonnagall. -Zwróciła się do Ksawerego.
-Znasz fakt, że jestem wilkołakiem, no nie?
-Wspominałeś. -Powiedziała krzywiąc się na samo wspomnienie.
-To o mało nie zaatakowałem i przemieniłem Cezarego, który za mną polazł. -Westchnął i schował twarz w dłoniach.
-No, to faktycznie niezbyt ciekawa rzecz.
♦•♦•♦•♦
Po paru godzinach wybudził się, leżał pół przytomny na łóżku w Skrzydle Szpitalnym.
Severus był pod wrażeniem zdeterminowania tej dziewczyny. Pytanie wisiało w powietrzu. Uznała, że nie usłyszał i powtórzyła czym wyrwała go z zamyślenia.
-Przygotuj składniki i jak będziesz chciała coś zmienić albo dodać to mi od razu mów. - Skinęła głową i zajrzała do jego notatek marszcząc czoło.
-A czy, tutaj - Powiedziała wskazując na przepis, Snape podszedł i czekał na to, aż kontynuuje - zamiast skórki Boomslanga można dodać mięty, co ustabilizuje cały eliskir. -Spojrzała się na niego pytająco i musiał przyznać, dość niechętnie, że ma rację.
-Tutaj masz rację. Tylko pamiętaj aby pokroić ją pod kątem 40 stopni.
Skinęła głową i wzięła potrzebne składniki. Mistrz Eliksirów zaczął już przygotowywać podstawę do eliksiru. Po chwili Alyss wróciła i zaczęła przygotowywać pierwszy składnik. Rzuciła zaklęcie odmierzające kąty i zaczęła ciąć miętę.
Tak wyglądała ich praca, pracowali w milczeniu od czasu do czasu wymieniając się uwagami lub spostrzeżeniami. Po paru godzinach Alyss zaczęła przysypiać i zaproponowała koniec na dziś. Ten niechętnie się zgodził.
-Czy moglibyśmy już skończyć na dziś? Zaczynam zasypiać na stojąco. -Powiedziała patrząc na niego pytająco. Odwrócił wzrok z kociołka na nią i odpowiedział krótko:
-W porządku.
-Dziękuję. -Odparła wzdychając z ulgą. Odłożyła składniki i zabezpieczyła eliksiry i odeszła.
Snape usiadł w fotelu i przetarł oczy. Ona na prawdę ma zamiar zostać Mistrzynią Eliksirów i to było widać. Jej ruchy... Płynność i elegancja.... Co? Nie. Wróć! Uspokój się, chyba nie masz zamiaru zakochać się po uszy jak pierwszoroczny szczeniak?! Tak lepiej. Westchnął i poszedł do kuchni. Zobaczył tam Alyss robiącą sobie herbatę. Odwróciła się słysząc kroki.
-Tobie też zrobić herbatę?
-Lepiej kawę. Czekają mnie jeszcze sprawdziany pierwszych klas. - Powiedział i skrzywił się na samo wspomnienie. Ta uśmiechnęła się i wróciła do robienia napojów.
-Rozumiem, aż tak źle?
-Nawet gorzej niż idzie pomyśleć. - Westchnął - Możesz mi zanieść kawę do gabinetu? -Powiedział stając jeszcze w drzwiach.
-W porządku i powodzenia życzę. -Powiedziała rozbawiona. Ten tylko rzucił jej mordercze spojrzenie i wyszedł do swojego gabinetu po drodze ubierając pelerynę, z którą każdy go kojarzył jako przerośniętego nietoperza z Lochów. Westchnął i zabrał się za pierwszą pracę. Gryffindor. Jak pięknie, będzie miał okazję się wyżyć.
♦•♦•♦•♦
Chwilę potem Alyss uporała się z napojami i wzięła kubek z kawą i skierowała się do gabinetu Mistrza Eliksirów. Pchnęła lekko drzwi i zobaczyła go - siedział tam kreśląc coś i mrucząc pod nosem. Na sobie miał swoją nieśmiertelną pelerynę. Uśmiechnęła się na ten widok i machnięciem odesłała kawę na jego biurko, ostatnio prawie wszystkie zaklęcia wychodziły jej bez użycia różdżki. Następnie zamknęła drzwi i poszła do swojego pokoju. Wzięła czarno - zieloną, prostą piżamę i ruszyła do łazienki. Wzięła, krótki, zimny prysznic i wysuszyła się zaklęciem. Rozpuściła włosy i założyła gumkę na rękę, następnie piżamę i czarne kapcie. Wzięła swoje ubrania i poszła do swojego pokoju. Prostym zaklęciem złożyła je w kostkę i ułożyła w kufrze. Już miała kłaść się spać, kiedy z błyskiem pojawiło się pióro feniksa i kartka obok. Westchnęła i wstała z łóżka. Następnie schyliła się po to by zobaczyć pochylone pismo Dumbledore.
Jutro z rana macie otwarte Połączenie Umysłów z Ksawerym.
Uśmiechnęła się, odwróciła kartkę i z tyłu napisała krótkie 'Dziękuję'. Zaraz potem szepnęła zaklęcie przenoszące i kartka znalazła się w gabinecie dyrektora. Zadowolona weszła na łóżko i położyła się gasząc machnięciem lampkę nocną. Zamknęła powieki i chwilę później głównym dźwiękiem w pokoju był jej równy oddech.
♦•♦•♦•♦
Nie wiedzieć czemu bolało go trochę, że Alyss nie przyszła sama aby postawić ten kubek na jego biurku. Nie wiedział jak tę myśl usprawiedliwić aż wreszcie poddał się i wrócił do kreślenia na esejach i sprawdzianach. Dawno zniósł wszystkie zaklęcia, żeby Ślizgoni, jakby chcieli, mogli z nim porozmawiać. Wcale się więc nie zdziwił jak chwilę potem do jego gabinetu wpadła Minerwa - w końcu nie było zaklęć zabezpieczających. Mruknął pod nosem przekleństwo i przeniósł na nią pytający wzrok zachowując kamienną twarz. Ta uśmiechnęła się tylko.
-Też się cieszę, że cię widzę, Severusie, ale to nie pora na fochy. Dzisiaj wieczorem znaleziono mocno pokaleczonego Cezara Sherman. Poppy mówi, że został pogryziony przez wilkołaka.
-Chcesz o tym powiedzieć Alyss?
-Ona tutaj?
-Tak, tak. Niby jest baaaardzo chora i nie może uczestniczyć w lekcjach. Nie, to tylko pogłoska. Jest tutaj w moich komnatach i ukrywa się przed jej rodzicami, którzy chcą aby została śmierciożercą. -Przewrócił teatralnie oczami i wrócił do sprawdzania bardzo źle zrobionego eseju - Oczywiście, zrobię zaraz Eliksiry, które mogą pomóc Cezarowi. Nie wiem, czemu Ksawery go nie przypilnował. -Westchnął.
-Sama tego nie wiem, ale już dobrze, idę do Alyss, który to pokój?
-Od salonu na lewo. -Mruknął i przekreślił kolejne zdanie.
♦•♦•♦•♦
-Co ja zrobiłem?! Co ja najlepszego zrobiłem?! -Myślał chodząc niecierpliwie po korytarzu naprzeciw Skrzydła Szpitalnego. Wspomnienia napływały i doprowadzały go do szału. Przecież ZAWSZE mówił mu, żeby za nim za nic w świecie nie szedł! To nie miało tak wyglądać! Merlinie, co ja najlepszego zrobiłem?! Właśnie o mało nie zabiłem swojego przyjaciela!
Myśli toczyły walkę w jego głowie. Wreszcie zrezygnowany usiadł na ławce i przeczesał nerwowo włosy. Pozwolił myślą wrócić do tamtej chwili.
Jak zawsze szedł wraz z Promfey do Zakazanego Lasu. Nie zorientował się jednak, że Cezar idzie w cieniu za nimi zainteresowany gdzie znika podczas pełni. Wchodzi za nimi do lasu i idzie powoli za nimi ukrywając się za drzewami. Skinął Poppy, ta odeszła i zostawiła go sama z Cezarem pomiędzy drzewami. Stał na polanie głęboko w Zakazanym Lesie niedaleko miejsca Akromantul, z którymi dawno się zapoznał i nie atakowały go. Miał na sobie stare ubrania w czarnym kolorze jak większość jego ubrań. Przeczesał nerwowo czarne włosy i złote oczy błysnęły w kontakcie z światłem księżyca. Potrafił kontrolować wilkołactwo, ale nie mógł nie wyczuć strachu kogoś. Czyjś strach to przynęta na wilkołaki i nie mógł się wtedy kontrolować. Wyczuł czyjś strach, ale już było za późno. Zaczął się przemieniać. Jego ręce i nogi wydłużyły się i zmieniły w łapy. Przemiana zamieniła jego twarz w pysk i wyrósł mu ogon, chwilę potem na czterech nogach stanął rudy wilkołak. Przekrzywił głowę szukając wzrokiem źródła tego zapachu jakim był strach. Wyczuł człowieka i zaczął się wycofywać, ale było za późno. Jego wilkołacza forma wzięła górę i jego oczy rozszerzyły się i zaświeciły. Następnie rzucił się biegiem na swojego przyjaciela. Ten widział co się dzieje, ale nie mógł się ruszyć - strach przyczepił go do podłoża. Wilkołak skoczył na niego i drapał wściekle pazurami po jego torsie. Nagle ten zawył z bólu i upadł na bok. Przez chwilę jego oczy błyszczały a reszta ciała na zmianę próbowała się przemienić. Wreszcie udało mu się i obok niego leżał zasapany Ksawery we wcześniejszych ubraniach już w pełni zdrowia.
-Exepcto Patronum! - Zawołał i z końca różdżki wybiegł wilk. Myślami przekazał mu wiadomość do Promfey i podszedł do Cezara, który był jeszcze przytomny. Uklęknął przy nim i zachowując zimną krew zaczął rzucać na niego zaklęcia uleczające. Wszystko się zagoiło oprócz blizn od pazurów na jego piersi. Westchnął i skierował wzrok na twarz przyjaciela.
-Ile razy mam ci powtarzać, abyś zrozumiał? -Zapytał cicho drapiąc się po dwu dniowym zaroście.
-Nie... Nie wiem. -Wychrypiał.
-Nic lepiej nie mów. Zaraz zjawi się Promfey i zdiagnozuje cię. Obyś nie został wilkołakiem... To jest męka...
Ten tylko uśmiechnął się i zemdlał. Ksawery westchnął i wziął go na plecy.
Usłyszał kroki i obrócił się w tamtą stronę, po chwili zobaczył profesora Snape'a w swoich nieśmiertelnych szatach. Popatrzył się na niego i powiedział:
-Jak bardzo jest poraniony?
-Udało mi się wyleczyć większość obrażeń, ale Promfey mówi, że na jego torsie już do końca życia będą blizny po... - Tu rozglądnął się szukając winowajcy hałasu, znów odwrócił wzrok na Opiekuna - Wiesz-Czym.
-Czemu nie kontynuowałeś od razu? -Zapytał patrząc się lekko podejrzliwie.
-Raz - dlatego, że mnie męczy ten temat. Dwa - ktoś tu był przed chwilą...
-Jak widzę instynkty zostają.
-Tak. -Westchnął - Ale mimo wszystko to jest okropna męka. -Przetarł zmęczone oczy.
-Ile już tu jesteś, Ksawery?
-Dobre dwie - trzy godziny. I nie, profesorze, nie mam zamiaru iść. To mój przyjaciel...
Przerwał kiedy usłyszał kroki. Po chwili wbiegła Alyss już w zwykłym ubraniu i rozpuszczonych, nie jak zwykle, włosach.
-Co się stało? Była u mnie profesor McGonnagall. -Zwróciła się do Ksawerego.
-Znasz fakt, że jestem wilkołakiem, no nie?
-Wspominałeś. -Powiedziała krzywiąc się na samo wspomnienie.
-To o mało nie zaatakowałem i przemieniłem Cezarego, który za mną polazł. -Westchnął i schował twarz w dłoniach.
-No, to faktycznie niezbyt ciekawa rzecz.
♦•♦•♦•♦
Po paru godzinach wybudził się, leżał pół przytomny na łóżku w Skrzydle Szpitalnym.
wtorek, 15 marca 2016
Takiego mam Pomysła #1
Taka nowa seria, w której piszę o tym, na co wpadłam.
Taki pomysł teraz to: ,,Przeszłość, przyszłość, a co to za różnica? by Coyote Senpai."
Link to: http://przyszloscprzeszloscbycoyote.blogspot.com/
Co znajdziecie na tym blogu?
Ekscytujące opisy (mam nadzieję, choć mistrzynią nie jestem, ale starać się będę :P) walk i starć średniowiecznych. Epickie walki na morzu i oceanie, pirackie opowieści, skarby, mapy i pieśni. Wiele ciekawych postaci i mój własny świat zawarty w jednej z opowieści. Trochę romansu, ale w głównej mierze akcja, akcja i raz jeszcze akcja! :)
Taki pomysł teraz to: ,,Przeszłość, przyszłość, a co to za różnica? by Coyote Senpai."
Link to: http://przyszloscprzeszloscbycoyote.blogspot.com/
Co znajdziecie na tym blogu?
Ekscytujące opisy (mam nadzieję, choć mistrzynią nie jestem, ale starać się będę :P) walk i starć średniowiecznych. Epickie walki na morzu i oceanie, pirackie opowieści, skarby, mapy i pieśni. Wiele ciekawych postaci i mój własny świat zawarty w jednej z opowieści. Trochę romansu, ale w głównej mierze akcja, akcja i raz jeszcze akcja! :)
poniedziałek, 14 marca 2016
Hogwart - Szkoła Magii i Czarodziejstwa. [P01]
-Nie mogę uwierzyć, że kiedykolwiek tu wróciłem. - Mruknął Nicholas dopalając papierosa i trzymając lejce czarnego konia. Patrzył z daleka na zniszczony Hogwart. Minął tydzień po Bitwie o Hogwart, wszyscy zajmowali się odbudową zamku z wielkim entuzjazmem, zaś on miał uzupełniać ich zapasy eliksirów. Jak na razie przez tydzień zdołał zrobić ogrom Eliksirów Energetyzujących, pozwalających zostać dłużej w pełni sił i energii. Wszystkie, oczywiście, na poziomie Mistrzowskim. Westchnął i ruszył powoli polną ścieżką rozmyślając. Severus, jego kuzyn, jest martwy. Niemożliwe, ale jednak.
-Mam sposób, aby to zmienić. - Pomyślał - Dajcie mi tylko dostęp do pracowni. - Uśmiechnął się do tych myśli. To prawda, spędził całe dwadzieścia lat w poszukiwaniu możliwości zrobienia Eliksiru Wskrzeszenia, udało mu się to za co jego imię i nazwisko wspomniane zostało w wielu księgach. Był coś typu znany. Parsknął na to określenie, raczej osobą publiczną nie był, a media unikały wywiadów z nim z powodu mało ciekawego życia. Dodatkowo jego małomówność i wygląd również ich od tego odpychał. Mu to nigdy nie przeszkadzało, lubił siedzieć gdzieś u siebie i robić co mu się żywnie podoba. Chociaż szczerze powiedziawszy miał wielkie uznanie u wszystkich Mistrzów Eliksirów i często był zapraszany do różnych miejsc, nigdy nie odrzucał zaproszeń. Sam również czasami organizował dużo imprez i różnych innych w wielu swoich posiadłościach. Był osobą dość bogatą, ale za arystokratę on nie uchodził. Powoli dojeżdżał do bram Hogwartu. Tam zszedł z konia oddając go w opiekę Filcha i długimi krokami skierował się w stronę zamku. Ignorując wszystkie ciekawskie spojrzenia i szepty przeszedł do gabinetu McGonnagall - obecnego dyrektora i zapukał czekając.
-Wejść. - Usłyszał i pchnął drzwi, Minerwa siedziała za biurkiem uzupełniając dużą stertę dokumentów - Witaj, Nicholasie, cieszę się, że przyjąłeś moją ofertę. - Powiedziała, a ten machnął lekceważąco ręką.
-Minerwo, dla tego zamku wszystko bym zrobił. - Odparł i usiadł w krześle naprzeciw - Nie chcę żadnej zapłaty, gdyż robię to z własnej, nieprzymuszonej woli, ty, Minerwo, tylko uświadomiłaś mi waszą sytuację. - Spojrzała na niego pytająco, ale nie przerywała - Proszę tylko, abyście płacili za składniki do eliksirów, wszystko. - Powiedział.
-W porządku. Cieszę się z tego powodu. - Zamyśliła się - A jakie eliksiry udało ci się zrobić podczas tego tygodnia? - Zapytała po chwili. Nicholas wyciągnął czarną walizkę i otworzył ją. W środku znajdowało się dużo Eliksirów Energetyzujących, Uzupełniających Krew, Regenerujących, Szkiele- Wzro oraz trochę Felix Felicis i Veritaserum, jednak nie dużo.
-Błagam, nie pytaj się skąd miałem tyle krwi dziewicy do Regenerującego. - Powiedział kiedy zobaczył minę dyrektorki. Ta skinęła głową.
-Jak możesz to zanieś je do Skrzydła Szpitalnego, dobrze? - Uśmiechnęła się - I raz jeszcze dziękuję.
-Nie masz za co, Minerwo. Na prawdę robię to tylko z powodu Hogwartu, który uratował mnie od paprania się w Czarnej Magii. - Powiedział - Miałem wybór pomiędzy Durmstrang'iem i Hogwartem. - Dodał tajemniczo na jej pytające spojrzenie - Do widzenia, Minerwo. - Powiedział wstając i kierując się do wyjścia. Zszedł spiralnymi schodami i skierował się w stronę Skrzydła Szpitalnego. Wchodząc po schodach nadal rozmyślał i przypominał sobie wiele receptur potrzebnych eliksirów. Pchnął drzwi i wszedł do środka. Promfey uganiała się od łóżka do łóżka z pomocą Hermiony Granger, Ginny Weasley i Luny Lovegood. Granger spojrzała na niego:
-Pan to Nicholas Greevile? - Zapytała, ten skinął głową i podał czarną walizkę Poppy.
-Dlaczego pan to wszystko robi? - Zapytała Ginny bandażując ranę choremu.
-Błagam, nie jestem zbytnio rozmowny i nie próbujcie mnie wciągnąć w rozmowę. - Jęknął - Odpowiadając jednak na twoje pytanie, Panno Weasley, robię to aby wam pomóc, z własnej woli. - Powiedział oddzielając fiolki od siebie i biorąc ze sobą Eliksiry Energetyzujące, Veritaserum i Felix Felicis. Skinął do pielęgniarki i rzucił jeszcze spojrzenie za okno przez chwilę myśląc. Zaraz potem poprawił szatę i zatrzasnął walizkę.
-Dziękuję, Nicholasie, obawiam się jednak, że będzie potrzebne ich jeszcze więcej za jakiś tydzień. - Uprzedziła jego wyjście Promfey. Ten zatrzymał się i machnął lekceważąco ręką.
-Da się zrobić, zapewniam cię, że nie ma się czym martwić. Eliksiry zostaw mnie. - Odparł otwierając drzwi - Proszę tylko, abyś zrobiła listę niezbędnych Eliksirów. - Rzucił jeszcze znikając za drzwiami. Dziewczyny rozmawiały między sobą trochę obgadując, jednak najbardziej zainteresowały się postacią Nicholasa Greevile.
-A jak myślicie. Dlaczego ma tak niski i zachrypnięty głos? - Zapytała Ginny.
-Jak to dlaczego? - Oburzyła się Hermiona - Gdybyś czytała jego najnowszą biografię wiedziałabyś, że jest Starożytnym Alchemikiem. Oznacza to, że nie mógł się odezwać przez cały swój staż, czyli w jego przypadku dwadzieścia trzy lata.
-Ojej, to faktycznie dużo. - Odparła Luna zamyślając się na chwilę.
-Ale tak zmieniając temat, co myślicie o pomyśle na Bal Bożonarodzeniowy, a zaraz później Walentynkowy? Osobiście sądzę, że to genialny pomysł! - Powiedziała z entuzjazmem ruda.
-Chyba nie spodziewasz się księcia z bajki na białym koniu i z czerwoną różą? - Zapytała rozbawiona Granger przecierając ranę jednego z ludzi w skrzydle szpitalnym specjalnym eliksirem.
-Oczywiście, że nie. - Stwierdziła po chwili po czym całą trójką wybuchły śmiechem na co kręcąc głową patrzyła Promfey. Było dużo roboty, a te dziewczyny robiły sobie za dużo wolnego.
Czerń. Tylko czemu? [P01]
Alyss obudziła się kolejnego dnia o bardzo wczesnej porze jak to miała w zwyczaju. Jej czarny kot Prymus jeszcze spał i najwyraźniej w śnie gdzieś biegł bo machał łapkami w powietrzu. Uśmiechnęła się na ten widok i wstała powoli z łóżka. Wzięła ze sobą czarną koszulę, spodnie i adidasy oraz krawat w barwach Slytherinu* i weszła pod prysznic. Następnie rzuciła na siebie zaklęcie suszące i ubrała się w wcześniej wybrane rzeczy. Wyszła z łazienki zawiązując dokładnie krawat i zabrała się za zabieranie potrzebnych rzeczy na praktyki, w tym ciepłego swetra bo w Lochach wiadomo, było zimno. Przygotowała również ubrania, które nie spalą się od eliksirów. Pomyślała o nich i wcześniej kupiła je na Pokątnej w aptece. Wzięła również kilka przydatnych książek i tak spakowaną torbę odłożyła przy łóżku. Była sobota i nie było zajęć. Rozczesała włosy i udała się do Pokoju Wspólnego. Kiedy się wyrobiła była godzina siódma Ksawery jeszcze spał więc nie myśląc więcej
zrzuciła wszystkie jego mizerne zaklęcia obronne i weszła do środka. Tak jak myślała Ksawery spał.
Uśmiechnęła się szatańsko i wyczarowała kubeł z zimną wodą. Następnie oddaliła się i zaklęciem przechyliła go uciekając za drzwi i śmiejąc się.
-Alyyyyssssss! -Wrzasnął i wymacał szybko różdżkę aby wysuszyć zimną wodę. Machnął myśląc o zaklęciu i po chwili zimna woda zniknęła z niego.
-Wstawaj śpiochu! Siódma! -Zawołała, wychodząc związała włosy w kitkę i ruszyła jeszcze na chwilę do biblioteki. Wybrała jedną książkę i zaczęła czytać.
Trzydzieści po siódmej spotkała Ksawerego na korytarzu.
-Przysięgam, że kiedyś osobiście wstanę o trzeciej i zrobię to samo. -Mruknął a ta zaśmiała się.
-Przygotuj się na zaklęcia odpychające. -Powiedziała odchodząc. Ruszyła przez korytarze sprawdzając jeszcze, czy nikt się z nikim nie wdał w bójkę. Po drodze wpadła na grupkę osób, które ciskały w siebie zaklęciami a prefekt z Ravenclawu próbował ich oddzielić.
-Depulso. -Mruknęła a ci odlecieli na ściany. Następnie złapała w powietrzu różdżki, które wypuścili po niespodziewanym ataku - Wynocha stąd i nie bić się więcej. Ty tam idź do Skrzydła Szpitalnego bo wda ci się zakażenie i będzie gorzej. -Powiedziała rzucając im różdżki i czekając aż od siebie odejdą. Przyglądał im się profesor Snape, wreszcie wyszedł z cienia.
-Gratuluję zapanowania nad sytuacją, panno Blackeagle.
-Dziękuje, profesorze. -Odpowiedziała i ruszyła do Wielkiej Sali.
Pchnęła drzwi i jako jedna z pierwszych usiadła przy stole Slytherinu. Zaraz za nią wszedł profesor Snape w towarzystwie McGonnagall a za nimi kilku innych Ślizgonów w tym Ksawery. Ten usiadł obok niej jak zwykle.
-Coś się działo, gdy nie patrolowałem? -Zapytał.
-A nic tam, banda kretynów z Gryffindoru się biła z Ravenclawem. -Odparła znudzona czym zarobiła na mordercze spojrzenie Minerwy McGonnagall, która przechodziła obok i rozbawione spojrzenie Snape'a. Uśmiechnęła się drwiąco do Opiekunki Domu Lwa czym zarobiła firmowe spojrzenie starej gryfonki. Usiadła wygodniej rozmawiając z Ksawerym i czekając na Cezara. W drzwiach Wielkiej Sali pojawiła się również Dewi.
-Hej, Dewa dosiądziesz się? -Zapytała.
-Jasne, Hej Ksawer.
-Siemasz. -Odezwał się robiąc miejsce dla niej. Ta usiadła obok i w drzwiach pojawił się Cezar.
-Cezar!
-O, hej ludziska. - Powiedział siadając obok Alyss.
-Cześć, Cezary. -Odparła uśmiechając się.
-Jakieś plany na wieczór, Al?
-Ta, mam praktyki ze Snape'em.
-Hej? Jak? Przecież nie przyjmuje! -Wypalił Cezar.
-Zrobił wyjątek jak powiedział. -Wzruszyła ramionami.
-No, no. Nie spodziewałem się po nim, że w ogóle kogokolwiek przyjmie przez następne dziesięć lat. -Powiedział Ksawery patrząc się na nią.
-Ha! I tu cię mam. Sam chciałeś chodzić na praktyki! - Uniosła trochę wyżej ręce w triumfie.
-Wystarczy mi wiadro zimnej wody, Al. -Mruknął.
-Chcesz? -Powiedziała uśmiechając się szatańsko i wyczarowując wiadro z zimną wodą nad jego głową.
-Aly-- Uśmiechnęła się szerzej i przechyliła wiadro, tak, że cała zawartość znalazła się znowu na jego głowie. Akurat chwilę po tym pojawiło się jedzenie na stołach. Wzięła szybko kilka tostów i wybiegła z Wielkiej Sali uciekając przed wściekłym Ksawerym, chwilę potem zatrzasnęła mu drzwi przed nosem i uciekła do swojego pokoju.
zrzuciła wszystkie jego mizerne zaklęcia obronne i weszła do środka. Tak jak myślała Ksawery spał.
Uśmiechnęła się szatańsko i wyczarowała kubeł z zimną wodą. Następnie oddaliła się i zaklęciem przechyliła go uciekając za drzwi i śmiejąc się.
-Alyyyyssssss! -Wrzasnął i wymacał szybko różdżkę aby wysuszyć zimną wodę. Machnął myśląc o zaklęciu i po chwili zimna woda zniknęła z niego.
-Wstawaj śpiochu! Siódma! -Zawołała, wychodząc związała włosy w kitkę i ruszyła jeszcze na chwilę do biblioteki. Wybrała jedną książkę i zaczęła czytać.
Trzydzieści po siódmej spotkała Ksawerego na korytarzu.
-Przysięgam, że kiedyś osobiście wstanę o trzeciej i zrobię to samo. -Mruknął a ta zaśmiała się.
-Przygotuj się na zaklęcia odpychające. -Powiedziała odchodząc. Ruszyła przez korytarze sprawdzając jeszcze, czy nikt się z nikim nie wdał w bójkę. Po drodze wpadła na grupkę osób, które ciskały w siebie zaklęciami a prefekt z Ravenclawu próbował ich oddzielić.
-Depulso. -Mruknęła a ci odlecieli na ściany. Następnie złapała w powietrzu różdżki, które wypuścili po niespodziewanym ataku - Wynocha stąd i nie bić się więcej. Ty tam idź do Skrzydła Szpitalnego bo wda ci się zakażenie i będzie gorzej. -Powiedziała rzucając im różdżki i czekając aż od siebie odejdą. Przyglądał im się profesor Snape, wreszcie wyszedł z cienia.
-Gratuluję zapanowania nad sytuacją, panno Blackeagle.
-Dziękuje, profesorze. -Odpowiedziała i ruszyła do Wielkiej Sali.
Pchnęła drzwi i jako jedna z pierwszych usiadła przy stole Slytherinu. Zaraz za nią wszedł profesor Snape w towarzystwie McGonnagall a za nimi kilku innych Ślizgonów w tym Ksawery. Ten usiadł obok niej jak zwykle.
-Coś się działo, gdy nie patrolowałem? -Zapytał.
-A nic tam, banda kretynów z Gryffindoru się biła z Ravenclawem. -Odparła znudzona czym zarobiła na mordercze spojrzenie Minerwy McGonnagall, która przechodziła obok i rozbawione spojrzenie Snape'a. Uśmiechnęła się drwiąco do Opiekunki Domu Lwa czym zarobiła firmowe spojrzenie starej gryfonki. Usiadła wygodniej rozmawiając z Ksawerym i czekając na Cezara. W drzwiach Wielkiej Sali pojawiła się również Dewi.
-Hej, Dewa dosiądziesz się? -Zapytała.
-Jasne, Hej Ksawer.
-Siemasz. -Odezwał się robiąc miejsce dla niej. Ta usiadła obok i w drzwiach pojawił się Cezar.
-Cezar!
-O, hej ludziska. - Powiedział siadając obok Alyss.
-Cześć, Cezary. -Odparła uśmiechając się.
-Jakieś plany na wieczór, Al?
-Ta, mam praktyki ze Snape'em.
-Hej? Jak? Przecież nie przyjmuje! -Wypalił Cezar.
-Zrobił wyjątek jak powiedział. -Wzruszyła ramionami.
-No, no. Nie spodziewałem się po nim, że w ogóle kogokolwiek przyjmie przez następne dziesięć lat. -Powiedział Ksawery patrząc się na nią.
-Ha! I tu cię mam. Sam chciałeś chodzić na praktyki! - Uniosła trochę wyżej ręce w triumfie.
-Wystarczy mi wiadro zimnej wody, Al. -Mruknął.
-Chcesz? -Powiedziała uśmiechając się szatańsko i wyczarowując wiadro z zimną wodą nad jego głową.
-Aly-- Uśmiechnęła się szerzej i przechyliła wiadro, tak, że cała zawartość znalazła się znowu na jego głowie. Akurat chwilę po tym pojawiło się jedzenie na stołach. Wzięła szybko kilka tostów i wybiegła z Wielkiej Sali uciekając przed wściekłym Ksawerym, chwilę potem zatrzasnęła mu drzwi przed nosem i uciekła do swojego pokoju.
♦•♦•♦•♦
-Nazwała Gryfonów bandą kretynów! -Zawołała McGonnagall siadając na miejscu.
-A jest inaczej? -Udał zdziwienie i uśmiechnął się jadowicie.
-Jest. Nie są bandą kretynów to może po pierwsze. -Odparła obrażona.
-Nie wiedziałem!
-Severusie! Bo będę zmuszona odjąć jej za to punkty i przydzielić szlaban!
-To osobiście zwolnię ją z tego szlabanu z powodu praktyk i odejmę kolejne punkty Gryffindorowi. -Odparł zadowolony z miny McGonnagall, która wyglądała jakby ktoś ją dźgnął w oko.
-Czekaj. Czy ja się nie przesłyszałam? Przyjąłeś ją na praktyki?
-Odkryłaś Amerykę, Minerwo. Brawo za spostrzegawczość. -Powiedział jadowicie i już miał się odezwać kiedy jego uwagę przykuła sama Alyss. Wyczarowała kubeł z zimną wodą i Ksawery protestował. Przechyliła go i uciekła z tostami w ręce. Minerwa wcześniej podążyła za jego spojrzeniem i teraz zwijała się ze śmiechu, kiedy Ksawery zaczął ją gonić. Była niesamowicie szybka i zwinna, uniknęła kilku zaklęć naraz - od galaretowatych nóg po łaskoczące i wybiegła z Wielkiej Sali eleganckim ruchem zamykając mu drzwi przed nosem. Zaraz po tym jak Ksawery wpadł na drzwi Severus parsknął. Ta dziewczyna ma ruchy.
-A jest inaczej? -Udał zdziwienie i uśmiechnął się jadowicie.
-Jest. Nie są bandą kretynów to może po pierwsze. -Odparła obrażona.
-Nie wiedziałem!
-Severusie! Bo będę zmuszona odjąć jej za to punkty i przydzielić szlaban!
-To osobiście zwolnię ją z tego szlabanu z powodu praktyk i odejmę kolejne punkty Gryffindorowi. -Odparł zadowolony z miny McGonnagall, która wyglądała jakby ktoś ją dźgnął w oko.
-Czekaj. Czy ja się nie przesłyszałam? Przyjąłeś ją na praktyki?
-Odkryłaś Amerykę, Minerwo. Brawo za spostrzegawczość. -Powiedział jadowicie i już miał się odezwać kiedy jego uwagę przykuła sama Alyss. Wyczarowała kubeł z zimną wodą i Ksawery protestował. Przechyliła go i uciekła z tostami w ręce. Minerwa wcześniej podążyła za jego spojrzeniem i teraz zwijała się ze śmiechu, kiedy Ksawery zaczął ją gonić. Była niesamowicie szybka i zwinna, uniknęła kilku zaklęć naraz - od galaretowatych nóg po łaskoczące i wybiegła z Wielkiej Sali eleganckim ruchem zamykając mu drzwi przed nosem. Zaraz po tym jak Ksawery wpadł na drzwi Severus parsknął. Ta dziewczyna ma ruchy.
♦•♦•♦•♦
-Ha! Nie wejdziesz tu! -Zawołała zza drzwi gdy ten próbował wejść do środka.
-Wygrałaś, chodź wrócimy na śniadanie, nie ma co.
-Jasne, tylko nie próbuj mi oddać. -Odparła wychylając się lekko zza drzwi, jak się spodziewała.
-Aquimenti! -Strumień zimnej wody oblał ją.
-Ksawer! -Prychnęła ze złością i machnięciem różdżki wysuszyła się następnie chłopak otrzymał kopniaka w łydkę.
-Okej, możemy wracać?
-Ta, chodź. -Powiedziała i ruszyli razem do Wielkiej Sali rozmawiając.
-Słuchaj, Ksawer. Snape prosił, żebyście się trochę wzięli do roboty. Jeżeli będę musiała będę was pilnować.
-No spoko, mnie nie musisz przekonywać. Z Cezarem będzie trudniej.
-Spodziewam się. -Westchnęła i weszli do Wielkiej Sali. Usiedli na zwykłym miejscu i zaczęli rozmawiać z resztą.
-Cezar, słuchaj.
-Słucham, mała. -Odpowiedział.
-Weź się za siebie co? Ksawery może ci pomóc. Wiesz, Snape i te sprawy.
-Aham, rozumiem. -Tu spojrzał na nią znad tosta, którego smarował - I jak wasz bój?
-2:1. -Odparł Ksawer uśmiechając się i czochrając Alyss po włosach. Ta uśmiechnęła się i zaatakowała żebro wyższego od niej chłopaka. Następnie ruchem ręki przygładziła włosy i poprawiła fryzurę.
-Od kiedy masz kolczyk w brwi i tatuaże oraz te trzy kolczyki w jednym uchu? -Zapytała Dewi.
-Na szesnaste urodziny rodzice dali mi pieniądze. Nie miałam co ze sobą zrobić. -Wzruszyła ramionami.
Jeszcze przed końcem śniadania, Alyss pożegnała się z resztą i poszła do swojego pokoju. Wzięła książki z zajęć i poszła do biblioteki aby zająć się pracą domową. Pani Pince jak zawsze powitała ją uśmiechając się na jej widok.
-Szukasz czegoś, Alyss?
-Jestem tutaj aby zrobić prace domowe, dziękuję, pani Pince. -Odpowiedziała i zajęła zwykły stolik, gdzie najczęściej odrabiała prace i czytała książki albo po prostu siedziała rozmawiając przy dobrej lekturze. Teraz główkowała nad esejem z eliksirów i transmutacji. Esej z eliksirów był banalny, gdyż był o Afrodyzjakach. Ich zastosowanie i dlaczego Amortencja działa jak działa i jaki ma dla ciebie zapach. Pierwsze dwa napisała bez problemu, ale żeby się dowiedzieć jak odpowiedzieć na trzeci potrzebowała Amortencję. No nic, Pokój Życzeń.
Napisała jeszcze esej z transmutacji i odrobiła resztę i podziękowała Pani Pince i ruszyła do Pokoju Życzeń. Chcę laboratorium do eliksirów. Chcę laboratorium do eliksirów. Chcę laboratorium do eliksirów. Myślała przechodząc i pojawiły się srebrne drzwi. Pchnęła je i zajęła miejsce w małej pracowni. Wlała wodę do kociołka i zabrała się za Amortencję. Po dwóch godzinach pracy udało jej się uwarzyć ją.
-Jesienne powietrze, takie po deszczu,... Róże,... Mięta i Kakao. Haha. Ciekawie. -Mruknęła pod nosem i zapisała to na pergaminie. Następnie wyszła z Pokoju Życzeń. Pora obiadowa? Już? Zdziwiła się i ruszyła do Wielkiej Sali. Zajęła miejsce pomiędzy chłopakami i wdała się w rozmowę.
-I jak? Udało wam się uzyskać odpowiedź do trzeciego w eseju z eliksirów? -Zapytał Cezar.
-Ta.
-To może zacznę. Ja czuję drewno, jakieś nie wiem, świeża trawa i chyba lawenda.
-Jesienne powietrze po deszczu, róże, mięta i kakao. -Odparła.
-Ja nie wiem. -Powiedział Ksawer.
-Okej, a ty Dewi?
-Bez, cynamon i kawa.
Porozmawiali jeszcze chwilę i kiedy się najedli znowu się rozdzielili. Siedemnasta powoli mijała i Alyss postanowiła coś porysować. Weszła do Pokoju Wspólnego i następnie do jej własnego. Zrobiła delikatny szkic i poprawiła go czarnym flamastrem nadając kształt cienkopisem. Praca powoli zaczęła nabierać kształtu. Dodała kilka kolorów i odczekała chwilę. Następnie znowu poprawiła kilka rzeczy cienkopisem i flamastrem dodała trochę linii. Kiedy skończyła jej praca była dopracowana w każdym szczególe, biały królik odznaczał się na zielonej trawie, którą wesoło wcinał. Odeszła kawałek aby popatrzeć na efekt. Spojrzała na zegarek. Siódma. W pół do ósmej. Westchnęła i wzięła spakowaną wcześniej torbę. Zarzuciła ją na ramię i ruszyła do Lochów. Z wieży Prefektów Naczelnych był to kawał drogi, ale doszła równo o ósmej. Następnie zapukała w drzwi.
-Wejdź. -Usłyszała i weszła do środka zamykając drzwi za sobą.
-Dobry wieczór, profesorze. -Ten skinął głową.
-Zanim zaczniemy, potrzebny będzie twój podpis. Już zająłem się rejestracją na uczelni, zaraz po siedmiu latach praktyk zdajesz tam test końcowy.
-Dziękuje, profesorze.
-Nie ma za co dziękować, a teraz podpisz tu. -Powiedział wskazując dół pergaminu. Przywołała swoje pióro i złożyła krótki podpis. Zmięła je w palcach a te zniknęło. Następnie oddaliła się i usiadła na krześle przed biurkiem Snape'a. Ten po chwili milczenia zaczął:
-Spędzimy razem kolejne siedem lat, więc proponuję, aby przestać z formułkami grzecznościowymi i po prostu mówić sobie po imieniu, oczywiście, wtedy kiedy jesteś w tym gabinecie na praktykach. A najlepiej abyś nie układała wszystkiego w głowie i mówiła prosto z mostu.
-Akurat to nie będzie trudne. -Odparła.
-Wracając do praktyk, pierwszym eliksirem będzie Szkiele-Wzro.
-Inspiracja zanikiem kości u Pottera? -Zapytała rozbawiona i zabrała się do pracy wcześniej zakładając sweter w białe i szare pasy.
-Wygrałaś, chodź wrócimy na śniadanie, nie ma co.
-Jasne, tylko nie próbuj mi oddać. -Odparła wychylając się lekko zza drzwi, jak się spodziewała.
-Aquimenti! -Strumień zimnej wody oblał ją.
-Ksawer! -Prychnęła ze złością i machnięciem różdżki wysuszyła się następnie chłopak otrzymał kopniaka w łydkę.
-Okej, możemy wracać?
-Ta, chodź. -Powiedziała i ruszyli razem do Wielkiej Sali rozmawiając.
-Słuchaj, Ksawer. Snape prosił, żebyście się trochę wzięli do roboty. Jeżeli będę musiała będę was pilnować.
-No spoko, mnie nie musisz przekonywać. Z Cezarem będzie trudniej.
-Spodziewam się. -Westchnęła i weszli do Wielkiej Sali. Usiedli na zwykłym miejscu i zaczęli rozmawiać z resztą.
-Cezar, słuchaj.
-Słucham, mała. -Odpowiedział.
-Weź się za siebie co? Ksawery może ci pomóc. Wiesz, Snape i te sprawy.
-Aham, rozumiem. -Tu spojrzał na nią znad tosta, którego smarował - I jak wasz bój?
-2:1. -Odparł Ksawer uśmiechając się i czochrając Alyss po włosach. Ta uśmiechnęła się i zaatakowała żebro wyższego od niej chłopaka. Następnie ruchem ręki przygładziła włosy i poprawiła fryzurę.
-Od kiedy masz kolczyk w brwi i tatuaże oraz te trzy kolczyki w jednym uchu? -Zapytała Dewi.
-Na szesnaste urodziny rodzice dali mi pieniądze. Nie miałam co ze sobą zrobić. -Wzruszyła ramionami.
Jeszcze przed końcem śniadania, Alyss pożegnała się z resztą i poszła do swojego pokoju. Wzięła książki z zajęć i poszła do biblioteki aby zająć się pracą domową. Pani Pince jak zawsze powitała ją uśmiechając się na jej widok.
-Szukasz czegoś, Alyss?
-Jestem tutaj aby zrobić prace domowe, dziękuję, pani Pince. -Odpowiedziała i zajęła zwykły stolik, gdzie najczęściej odrabiała prace i czytała książki albo po prostu siedziała rozmawiając przy dobrej lekturze. Teraz główkowała nad esejem z eliksirów i transmutacji. Esej z eliksirów był banalny, gdyż był o Afrodyzjakach. Ich zastosowanie i dlaczego Amortencja działa jak działa i jaki ma dla ciebie zapach. Pierwsze dwa napisała bez problemu, ale żeby się dowiedzieć jak odpowiedzieć na trzeci potrzebowała Amortencję. No nic, Pokój Życzeń.
Napisała jeszcze esej z transmutacji i odrobiła resztę i podziękowała Pani Pince i ruszyła do Pokoju Życzeń. Chcę laboratorium do eliksirów. Chcę laboratorium do eliksirów. Chcę laboratorium do eliksirów. Myślała przechodząc i pojawiły się srebrne drzwi. Pchnęła je i zajęła miejsce w małej pracowni. Wlała wodę do kociołka i zabrała się za Amortencję. Po dwóch godzinach pracy udało jej się uwarzyć ją.
-Jesienne powietrze, takie po deszczu,... Róże,... Mięta i Kakao. Haha. Ciekawie. -Mruknęła pod nosem i zapisała to na pergaminie. Następnie wyszła z Pokoju Życzeń. Pora obiadowa? Już? Zdziwiła się i ruszyła do Wielkiej Sali. Zajęła miejsce pomiędzy chłopakami i wdała się w rozmowę.
-I jak? Udało wam się uzyskać odpowiedź do trzeciego w eseju z eliksirów? -Zapytał Cezar.
-Ta.
-To może zacznę. Ja czuję drewno, jakieś nie wiem, świeża trawa i chyba lawenda.
-Jesienne powietrze po deszczu, róże, mięta i kakao. -Odparła.
-Ja nie wiem. -Powiedział Ksawer.
-Okej, a ty Dewi?
-Bez, cynamon i kawa.
Porozmawiali jeszcze chwilę i kiedy się najedli znowu się rozdzielili. Siedemnasta powoli mijała i Alyss postanowiła coś porysować. Weszła do Pokoju Wspólnego i następnie do jej własnego. Zrobiła delikatny szkic i poprawiła go czarnym flamastrem nadając kształt cienkopisem. Praca powoli zaczęła nabierać kształtu. Dodała kilka kolorów i odczekała chwilę. Następnie znowu poprawiła kilka rzeczy cienkopisem i flamastrem dodała trochę linii. Kiedy skończyła jej praca była dopracowana w każdym szczególe, biały królik odznaczał się na zielonej trawie, którą wesoło wcinał. Odeszła kawałek aby popatrzeć na efekt. Spojrzała na zegarek. Siódma. W pół do ósmej. Westchnęła i wzięła spakowaną wcześniej torbę. Zarzuciła ją na ramię i ruszyła do Lochów. Z wieży Prefektów Naczelnych był to kawał drogi, ale doszła równo o ósmej. Następnie zapukała w drzwi.
-Wejdź. -Usłyszała i weszła do środka zamykając drzwi za sobą.
-Dobry wieczór, profesorze. -Ten skinął głową.
-Zanim zaczniemy, potrzebny będzie twój podpis. Już zająłem się rejestracją na uczelni, zaraz po siedmiu latach praktyk zdajesz tam test końcowy.
-Dziękuje, profesorze.
-Nie ma za co dziękować, a teraz podpisz tu. -Powiedział wskazując dół pergaminu. Przywołała swoje pióro i złożyła krótki podpis. Zmięła je w palcach a te zniknęło. Następnie oddaliła się i usiadła na krześle przed biurkiem Snape'a. Ten po chwili milczenia zaczął:
-Spędzimy razem kolejne siedem lat, więc proponuję, aby przestać z formułkami grzecznościowymi i po prostu mówić sobie po imieniu, oczywiście, wtedy kiedy jesteś w tym gabinecie na praktykach. A najlepiej abyś nie układała wszystkiego w głowie i mówiła prosto z mostu.
-Akurat to nie będzie trudne. -Odparła.
-Wracając do praktyk, pierwszym eliksirem będzie Szkiele-Wzro.
-Inspiracja zanikiem kości u Pottera? -Zapytała rozbawiona i zabrała się do pracy wcześniej zakładając sweter w białe i szare pasy.
♦•♦•♦•♦
Ze zdziwieniem Severus stwierdził, że ma ruchy godne Mistrza Eliksirów czego jej, oczywiście nie powiedział. Kiedy dodała przedostatni składnik miała chwilę dla siebie, gdyż ten musiał postać na ogniu jakieś piętnaście minut. Wiedziała, że Snape'a nie jest łatwo wdać w rozmowę więc po prostu obserwowała kociołek.
Severus mimo, że robił co innego obserwował ją kątem oka. Nudziła się i bawiła piórem, które znikąd wyczarowała bez użycia różdżki. Zauważył, że od ostatniego roku przebiła sobie brew kolczykiem, tak samo jak i w jednym uchu miała trzy. Zrobiła sobie tatuaże, które były z czaszkami i różami, tylko jeden przykuł jego uwagę - czarna róża na jej szyi po lewej stronie. Odwrócił jednak wzrok i wybrał kilka potrzebnych składników. Pracował nad Eliksirem na Jad Nagini. Była to ważna misja, gdyż już za dwa lata miała się odbyć wojna pomiędzy stronami. Voldemort karał coraz częściej jako kolacja lub obiad jego węża.
Przeszedł do swojego biurka, na którym stał kociołek z podstawą do tego eliksiru. Jedyne co udało mu się odnaleźć, co by mu nie wybuchało w twarz albo gorzej to właśnie podstawa. Zauważył ciekawskie spojrzenie Alyss i przygotował się na pytanie.
-Co ważysz? -Zapytała.
-Nie mogę cię dopuścić do tego.
-Rozumiem, a mogę chociaż wiedzieć po co to jest? -Tu Snape spojrzał na nią znad kociołka.
-Nie.
-Szkoda. -Uśmiechnęła się i wróciła do pracy nad eliksirem. Zauważył, że dodawała składniki, które pozwalają żeby eliksir był bardziej użyteczny i żeby szybciej działał. Używała również takich, które przyśpieszają proces tworzenia. A sam fakt, że się do niego uśmiechnęła to było już coś. Otrząsnął się z tych myśli i zajął się na powrót eliksirem. Po jakichś piętnastu minutach Alyss oznajmiła, że skończyła. Ten patrzył się przez chwilę przed siebie a potem się otrząsnął i powiedział:
-No to wystarczy ci jeszcze czasu na przyśpieszoną Amortencję. -Odparł uśmiechając się drwiąco. Skinęła głową i bez słowa udała się do magazynu skąd wzięła potrzebne składniki. Przelała Szkiele-Wzro do fiolek, które wyczarowała i położyła je na biurku. Następnie wyczyściła kociołek jednym ruchem różdżki i wlała do niego wodę. Kolejno siekała i przygotowywała składniki zanim woda nabrała odpowiedniej temperatury. Robiła to wszystko dokładnie i już po chwili zabrała się za wywar.
-Skończyłam. -Odparła po chwili, która w rzeczywistości była dwoma godzinami. Snape westchnął i wstał podchodząc aby sprawdzić jej wywar. Ku jego zdziwieniu był zrobiony doskonale.
-Co czujesz? -Zapytał kiedy odchylił się znad kociołka i odszedł kawałek.
-Jesienne powietrze po deszczu, róże, miętę i kakao, a ty?
-Jakiś rodzaj perfum. Sam nie wiem jakich. -Tu spojrzał na zegar - Czas już się skończył. Przelej Amortencję do fiolek i poczekaj. Odprowadzę cię do wieży, mała ilość osób wie, że masz praktyki a jest ostro po ciszy nocnej. -Odparł.
♦•♦•♦•♦
-Dziękuję. -Powiedziała i wyczarowała kolejne fiolki. Następnie sprawnymi ruchami przelała eliksir do nich i odłożyła na biurko profesora. Poczekała chwilę na Snape'a i ruszyła razem z nim do Wieży Prefektów Naczelnych. Po przejściu odległości dzielącej Lochy z wieżą Alyss zapytała się:
-Kiedy kolejne praktyki, profesorze?
-Jutro o tej samej porze, panno Blackeagle. Jak wiem, nie macie treningów w wolne weekendy.
-Tak, nie mamy. Raz jeszcze, dziękuję, profesorze za przyjęcie na te praktyki. Dobranoc. -Powiedziała wchodząc do Pokoju Wspólnego Prefektów. Zastała tam Ksawerego, który ku jej zdziwieniu czytał jakąś książkę.
-Hej, Ksawer. Coś się stało? To nie codzienny widok widzieć cię z nosem w książce.
-Cześć, jak tam na pierwszych praktykach? -Zapytał odkładając książkę.
-Dwa proste eliksiry, a właśnie. -Zaczęła grzebać w torbie i wyciągnęła fiolkę Amortencji - Możesz teraz zrobić zadanie na eliksiry. -Powiedziała.
-Dzięki! Jesteś wspaniała!
-Bez podlizywania się mi tu! -Zawołała i podała mu fiolkę. Ten od razu otworzył ją i powąchał - Co czujesz?
-Trawa, lilie, piwo, szampan i szampon do włosów? Haha. -Powiedział i zapisał to od razu na eseju z eliksirów, zaraz potem zwrócił się do niej: - Jutro też masz praktyki?
-Tak, o tej samej porze i za pewne znowu do północy. Nie wiem jak ty, ale ja idę spać. Branoc.
-Ta, branoc. -Odparł nadal zawzięcie coś czytając.
Ta udała się do swojego pokoju a gdy była już w środku, na wszelki wypadek założyła zaklęcia obronne, o wiele silniejsze od tych, które rzucał Ksawery w tym odpychające i tym podobne. Udała się do łazienki ogarnąć się i przygotowała strój na jutro - turkusowy tank top, czarną, skórzaną kamizelkę, czarne długie spodnie i czarne trampki oraz wiadomo, krawat w barwach Slytherinu. Następnie rzuciła zaklęcie zmieniające kolor na pasemka, te zmieniły się na trzy odcienie niebieskiego. Zadowolona z efektu weszła pod kołdrę i chwilę potem zasnęła.
Obudziła się kolejnego dnia, za oknem była dość ładna pogoda, nie padało był lekki wietrzyk i świeciło słońce przysłonięte kilkoma chmurami - idealna pogoda na wycieczkę do Hogsemade. Wstała w dość dobrym humorze i poszła pod prysznic. Kiedy już się ogarnęła założyła na siebie ubrania i pognała do sypialni Ksawerego, jak zawsze obłożoną mizernymi zaklęciami. Zrzuciła je i weszła do środka budząc go już mniej brutalnie niż ostatnio.
-Ksawer, wstawaj! Piękny dzień a ty leżysz! -Mówiła potrząsając nim. Po chwili wreszcie otworzył oczy i półprzytomny zapytał:
-Alyss?
-Hm?
-Co ty do cholery robisz? Jest ledwo szósta!
-Spójrz za okno. -Powiedziała głową wskazując okno nad jego komodą. Ten spojrzał tam - I? Wychodzisz?
-No, dobra. -Ziewnięcie - Już. A tak nawiasem mówiąc.
-Ha?
-Pójdziesz ze mną do Hogsmeade? Wziąłbym jeszcze Virgo.
-Chodzi ci o kota? Tego tam?
-Ta. -Chwilę przeniósł spojrzenie na kociaka i znów na nią - To idziesz?
-Jasne, wezmę Prymusa, niech sobie połazi.
-Też kot?
-Nie udawaj, że nie wiesz. Nie wychodzi ci to, Ksawer, przecież mam go od pierwszego roku!
-No dobra, dobra. Wyjdź jak możesz.
-Okej. -Powiedziała wychodząc. Zapowiadał się na prawdę cudowny dzień.
♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦
*- W moim opowiadaniu są tylko krawaty i szaliki na zmianę pogody. Uznałam, że mundurki będą zbędne.
Przeszedł do swojego biurka, na którym stał kociołek z podstawą do tego eliksiru. Jedyne co udało mu się odnaleźć, co by mu nie wybuchało w twarz albo gorzej to właśnie podstawa. Zauważył ciekawskie spojrzenie Alyss i przygotował się na pytanie.
-Co ważysz? -Zapytała.
-Nie mogę cię dopuścić do tego.
-Rozumiem, a mogę chociaż wiedzieć po co to jest? -Tu Snape spojrzał na nią znad kociołka.
-Nie.
-Szkoda. -Uśmiechnęła się i wróciła do pracy nad eliksirem. Zauważył, że dodawała składniki, które pozwalają żeby eliksir był bardziej użyteczny i żeby szybciej działał. Używała również takich, które przyśpieszają proces tworzenia. A sam fakt, że się do niego uśmiechnęła to było już coś. Otrząsnął się z tych myśli i zajął się na powrót eliksirem. Po jakichś piętnastu minutach Alyss oznajmiła, że skończyła. Ten patrzył się przez chwilę przed siebie a potem się otrząsnął i powiedział:
-No to wystarczy ci jeszcze czasu na przyśpieszoną Amortencję. -Odparł uśmiechając się drwiąco. Skinęła głową i bez słowa udała się do magazynu skąd wzięła potrzebne składniki. Przelała Szkiele-Wzro do fiolek, które wyczarowała i położyła je na biurku. Następnie wyczyściła kociołek jednym ruchem różdżki i wlała do niego wodę. Kolejno siekała i przygotowywała składniki zanim woda nabrała odpowiedniej temperatury. Robiła to wszystko dokładnie i już po chwili zabrała się za wywar.
-Skończyłam. -Odparła po chwili, która w rzeczywistości była dwoma godzinami. Snape westchnął i wstał podchodząc aby sprawdzić jej wywar. Ku jego zdziwieniu był zrobiony doskonale.
-Co czujesz? -Zapytał kiedy odchylił się znad kociołka i odszedł kawałek.
-Jesienne powietrze po deszczu, róże, miętę i kakao, a ty?
-Jakiś rodzaj perfum. Sam nie wiem jakich. -Tu spojrzał na zegar - Czas już się skończył. Przelej Amortencję do fiolek i poczekaj. Odprowadzę cię do wieży, mała ilość osób wie, że masz praktyki a jest ostro po ciszy nocnej. -Odparł.
♦•♦•♦•♦
-Dziękuję. -Powiedziała i wyczarowała kolejne fiolki. Następnie sprawnymi ruchami przelała eliksir do nich i odłożyła na biurko profesora. Poczekała chwilę na Snape'a i ruszyła razem z nim do Wieży Prefektów Naczelnych. Po przejściu odległości dzielącej Lochy z wieżą Alyss zapytała się:
-Kiedy kolejne praktyki, profesorze?
-Jutro o tej samej porze, panno Blackeagle. Jak wiem, nie macie treningów w wolne weekendy.
-Tak, nie mamy. Raz jeszcze, dziękuję, profesorze za przyjęcie na te praktyki. Dobranoc. -Powiedziała wchodząc do Pokoju Wspólnego Prefektów. Zastała tam Ksawerego, który ku jej zdziwieniu czytał jakąś książkę.
-Hej, Ksawer. Coś się stało? To nie codzienny widok widzieć cię z nosem w książce.
-Cześć, jak tam na pierwszych praktykach? -Zapytał odkładając książkę.
-Dwa proste eliksiry, a właśnie. -Zaczęła grzebać w torbie i wyciągnęła fiolkę Amortencji - Możesz teraz zrobić zadanie na eliksiry. -Powiedziała.
-Dzięki! Jesteś wspaniała!
-Bez podlizywania się mi tu! -Zawołała i podała mu fiolkę. Ten od razu otworzył ją i powąchał - Co czujesz?
-Trawa, lilie, piwo, szampan i szampon do włosów? Haha. -Powiedział i zapisał to od razu na eseju z eliksirów, zaraz potem zwrócił się do niej: - Jutro też masz praktyki?
-Tak, o tej samej porze i za pewne znowu do północy. Nie wiem jak ty, ale ja idę spać. Branoc.
-Ta, branoc. -Odparł nadal zawzięcie coś czytając.
Ta udała się do swojego pokoju a gdy była już w środku, na wszelki wypadek założyła zaklęcia obronne, o wiele silniejsze od tych, które rzucał Ksawery w tym odpychające i tym podobne. Udała się do łazienki ogarnąć się i przygotowała strój na jutro - turkusowy tank top, czarną, skórzaną kamizelkę, czarne długie spodnie i czarne trampki oraz wiadomo, krawat w barwach Slytherinu. Następnie rzuciła zaklęcie zmieniające kolor na pasemka, te zmieniły się na trzy odcienie niebieskiego. Zadowolona z efektu weszła pod kołdrę i chwilę potem zasnęła.
Obudziła się kolejnego dnia, za oknem była dość ładna pogoda, nie padało był lekki wietrzyk i świeciło słońce przysłonięte kilkoma chmurami - idealna pogoda na wycieczkę do Hogsemade. Wstała w dość dobrym humorze i poszła pod prysznic. Kiedy już się ogarnęła założyła na siebie ubrania i pognała do sypialni Ksawerego, jak zawsze obłożoną mizernymi zaklęciami. Zrzuciła je i weszła do środka budząc go już mniej brutalnie niż ostatnio.
-Ksawer, wstawaj! Piękny dzień a ty leżysz! -Mówiła potrząsając nim. Po chwili wreszcie otworzył oczy i półprzytomny zapytał:
-Alyss?
-Hm?
-Co ty do cholery robisz? Jest ledwo szósta!
-Spójrz za okno. -Powiedziała głową wskazując okno nad jego komodą. Ten spojrzał tam - I? Wychodzisz?
-No, dobra. -Ziewnięcie - Już. A tak nawiasem mówiąc.
-Ha?
-Pójdziesz ze mną do Hogsmeade? Wziąłbym jeszcze Virgo.
-Chodzi ci o kota? Tego tam?
-Ta. -Chwilę przeniósł spojrzenie na kociaka i znów na nią - To idziesz?
-Jasne, wezmę Prymusa, niech sobie połazi.
-Też kot?
-Nie udawaj, że nie wiesz. Nie wychodzi ci to, Ksawer, przecież mam go od pierwszego roku!
-No dobra, dobra. Wyjdź jak możesz.
-Okej. -Powiedziała wychodząc. Zapowiadał się na prawdę cudowny dzień.
♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦•♦•♦•♦♦
*- W moim opowiadaniu są tylko krawaty i szaliki na zmianę pogody. Uznałam, że mundurki będą zbędne.
niedziela, 13 marca 2016
Czerń. Tylko czemu? [P02]
Ksawerego obudziło postukiwanie w szybę. Niechętnie podniósł się i zobaczył czarną sowę. Rozpoznał w tym sowę Alyss - Pieroga. Nadal uważał, że to kiepskie imię. Dosłownie nadała mu to imię przez przypadek kiedy podczas odwiedzin w jego domu jego matka pytała się co na obiad:
-Pierogi! -Krzyknęła a następnie zwróciła się do sowy - Ty pierogu ty. Oj, chyba uznał to za imię. No dobra PIEROGU!
Nadal było to dla niego śmieszne. Odwiązał list i zaczął czytać:
Ksawery,
Sprawy się komplikują. Nie mówiłam ci o wielu rzeczach
i chyba pora abyś się dowiedział. Od piątego roku w
Hogwarcie, rodzice uczyli mnie na siłę czarnej magii.
Teraz chcą abym dołączyła do grona śmierciożerców
już tego lata! To niedorzeczne! Przepraszam i mam
nadzieję, że mi wybaczysz. Przekaż Cezarowi to samo.
Moja sowa w Pokoju Wspólnym Slytherinu byłaby dziwnym
okazem. Serio, traktuję was jak braci, ale czeka mnie ciężkie
życie. Proszę was, abyście nie szukali mnie, bo możecie za to
przypłacić życiem. Jeszcze przed opuszczeniem Hogwartu
namówię Dumbledore, aby zrobił Połączenie Umysłów.
Mój co prawda będzie zamknięty przez większość czasu,
ale liczę, że nie zostawicie mnie ani nie rozpowiecie.
Twoja Przyjaciółka,
Alyss.
Westchnął i według prośby Alyss zszedł na śniadanie aby poinformować Cezara i Dewi. Nadal był niespokojny, wiedział, że niedługo może odbyć się wojna. A co jeżeli spotka ją na polu walki i będzie zmuszony ją zabić? Nie. Na pewno by tego nie zrobił! No chyba, że ona sama by zaczęła... Przestań! To niedorzeczne! Myślenie o wojnie jakby to miało być jutro! Szybko odnalazł przyjaciół.
-Ksawer! Coś ty taki smutny? Coś cię gnębi? I gdzie Alyss?
-Spokojnie, spokojnie, już tłumaczę. -Powiedział i kątem oka zobaczył, że Cezar trzyma za rękę Dewi. Pozwolił sobie na uśmieszek i kontynuował: - Dzisiaj przyleciał do mnie Pierog i dostałem list od Alyss. Mówiła w nim, że rodzice uczyli ją czarnej magii przez ostatnie dwa lata i, że ma dołączyć do Śmierciożerców tego lata. To mnie gnębi. A gdzie jest? Nie wiem. Nie mam zielonego pojęcia. Mówiła tylko, że spróbuje otworzyć Połączenie Umysłów ze mną.
-Połączenie Umysłów?! Przecież to starożytna magia! Ona nie-
-Właśnie od tego mamy Dumbledore czyż nie? -Przerwał mu żeby nie robić większego zamieszania.
-A no... Przepraszam. - Powiedział rozglądając się nie pewnie.
-Nie szkodzi, stary.
♦•♦•♦•♦
Alyss siedziała na kanapie w salonie Mistrza Eliksirów. Minęły prawie dwa tygodnie. Nigdy nie myślała, że się tu znajdzie, ani, że zobaczy trochę życia prywatnego Snape'a. Starała się wymyślić cokolwiek, co by mogło znaleźć się w liście. Zauważyła, że Pierog zdążył już wrócić a Prymus gdzieś łazi jak zwykle poza tym.
Rodzice,
Przepraszam, za całe zamieszanie. nadal uważam, że jeszcze za wcześnie.
Nie wracam do was na wakacje, Severus Snape zgodził się abym u niego
została do tego czasu. Mam nadzieję, że zrozumiecie mnie, po ostatnich
wydarzeniach nie chcę wracać do rodzinnego domu. Zgodnie z Wieczystą
Przysięgą, nigdzie się nie wybieram.
-Chociaż chciałabym, aby było inaczej. -Pomyślała i westchnęła ciężko.
Obiecuję również, że będę po waszej stronie i, że nie ucieknę ani nie będę
próbować. Liczę na to, że mnie zrozumiecie.
Wasza córka,
Alyss.
PS: Żebyście nie myśleli, że pobyt u profesora zmyśliłam proszę oto jego podpis:
Akurat w tym momencie kiedy skończyła pisać wszedł Snape. Popatrzył w jej stronę i zapytał:
-Skończyłaś?
-Tak. -Odpowiedziała i podała mu list aby mógł przeczytać. Po jakimś czasie skinął głową.
-W porządku. -Powiedział i znikąd w jego ręce pojawiło się krucze pióro. Złożył podpis i oddał jej list. Ta machnęła krótko różdżką wyczarowując kopertę. Napisała na niej to co było wymagane i poszła do swojego pokoju. Był to dość mały pokój, ale nie narzekała, był o wiele bardziej przytulny niż jej pokój i nie miał żelaznych drzwi, mogła wychodzić kiedy chciała, ale nie mogła chodzić po Hogwarcie z wiadomych przyczyn. W wersji oficjalnej mocno zachorowała i zabrali ją do szpitala Świętego Munga. Podała list Pierogowi i poczekała aż ten wyleci. Następnie aportowała się na Pokątną aby przejść do Nokturnu.
Mogła wychodzić na Pokątną i w ostateczności na Ulicę Śmiertelnego Nokturnu, w końcu niedługo to miało być jej miejsce, gdzie nikt nie będzie na nią patrzył jak na dziwaka. Wiedziała, że Zewnętrzny jak i Wewnętrzny Krąg wie o tym, że niedługo ma zostać śmierciożercą. Jej rodzice byli bardzo wysoko w szeregach Czarnego Pana i robili wszystko aby o niej było słychać.Właśnie przechadzała się Ulicą Śmiertelnego Nokturnu rozglądając się po sklepach. Po drodze spotkała Bellatricks, od której odchodzili szybko ci, którzy bali się o swoje życie. Pierwsze co zrobiła to szarpnęła ją i zabrała do alejki pomiędzy uliczkami, przycisnęła do ściany i do podbródka przyłożyła różdżkę. Alyss zachowała kamienną twarz i wpatrywała się w nią.
-Więc to ty jesteś córką Tobiasza i Julie Blackeagle. -Powiedziała głosem szaleńca i uśmiechnęła się.
-Piękne powitanie. -Odpowiedziała patrząc się na różdżkę, którą ta zabrała - Tak, to ja. Alyss.
-Czyli przyjmujesz Znak jak Draco uczestniczy w Ceremonii Wtajemniczenia. A kiedy jest twoja? Przyjdę i popatrzę. -Odparła już normalnym głosem i popatrzyła się na nią.
-Jest dwa tygodnie wcześniej dwunastego lipca.
-Świetnie, mów mi Bella. -Powiedziała z normalnym uśmiechem.
-Al, Bello. -Odparła uśmiechając się lekko.
-No dobra, muszę już iść, do zobaczenia... Al.
-Do zobaczenia, Bello. -Odparła i kiedy ta odeszła aportowała się do swojego pokoju. I rozejrzała się po nim. Był to mały pokój z dużym, czarnym łożem, czarną szafą, dwoma obitymi czarną skórą fotelami stojącymi przy białym, małym stoliku. Naprzeciw foteli był kamienny kominek i obok niego jeden obraz, który ona sama namalowała. Podłoga była z czarnego drewna a ściany w białym kolorze. Obok łóżka stała mała komoda w czarnym kolorze, na niej stała klatka Pieroga i lampka nocna.
Zdążyła się już rozgościć i w szafie były już jej ubrania a przed łóżkiem stał jej kufer z rzeczami. Zmęczona opadła na łóżko myśląc o dzisiejszym dniu.
♦•♦•♦•♦
Severus Snape pracował w swoim laboratorium nad niestabilnym eliksirem na jad Nagini. Nadal nie zdołał znaleźć kolejnych składników i wszystkie, które próbował dodać albo wybuchały, albo eliksir zamieniał się w wodę - był bezużyteczny. Właśnie dodał sproszkowany róg jednorożca aby spróbować według innej receptury. Jak się spodziewał eliksir zamienił się w wodę.
Westchnął zirytowany i opadł na krzesło. Może na prawdę ona powinna mu pomóc? Jak słyszał od niej zapisała się na studia i dąży do bycia Mistrzynią Eliksirów. Co prawda wycofał jej praktyki, ale znalazła innego Mistrza i od niego się w wolnym czasie uczyła. Tylko co ma jej powiedzieć? 'Dobry Wieczór, Alyss. Chciałem cię zapytać czy nie pomogła byś w moim super-mega-tajnym eliksirze, nad którym pracuję ponad pieprzony rok?' Nie. Na pewno nie. A w ogóle co z nią? Westchnął i wstał. Następnie udał się do jej pokoju, który jak zawsze kiedy przychodził, był pusty. Westchnął ciężko po raz kolejny i poszedł do swojej biblioteki, wybrał kilka książek i usiadł na kanapie w salonie. Następnie zagłębił się w lekturze i nawet nie zobaczył jak dziewczyna wychodzi z pokoju i przez chwilę ciekawie mu się przygląda. Wreszcie odwraca wzrok i przechodzi do kuchni by chwilę potem wrócić z kubkiem herbaty. Stanęła w miejscu pociągając łyk i uśmiechnęła się lekko, podeszła od tyłu kanapy i zapytała:
-Co czytasz? -Zaśmiała się na jego reakcję, która była błyskawiczna. Odskoczył aż książka spadła na podłogę i wyciągnął szybko różdżkę by po chwili uświadomić sobie, że to tylko ona i, że się z niego nabija. Westchnął zirytowany i schował ją, następnie zmiażdżył ją spojrzeniem i usiadł z powrotem podnosząc książkę z ziemi.
-Kiedy wróciłaś?
-Nie odpowiadaj pytaniem na pytanie. -Powiedziała rozbawiona, ale dodała po chwili - Przed chwilą, ale nadal nie odpowiedziałeś. Myślałam, że znasz te książki na pamięć.
Zawahał się przez chwilę, ale zrezygnował: - Znam, ale... Ostatnio pracuję nad jednym eliksirem. Jest cholernie niestabilny i cały czas albo zamienia się w wodę, albo wybucha, albo nie wiem co jeszcze.
-I potrzebujesz pomocy, ale nigdy się do tego nie przyznasz, ani nie było tematu. -Dokończyła za niego uśmiechając się.
-Tak i nie. Był temat i tak, potrzebuje pomocy, bo tego w życiu nie skończę.
-To ten super-tajny eliksir, nad którym od zawsze pracujesz? -Zapytała rozbawiona.
-Tak. -Odpowiedział lakonicznie.
-A mogę wiedzieć po co ci on?
-Zadajesz za dużo pytań. - Westchnięcie - Widzisz, Czarny Pan, coraz częściej kara swoim wężem, Nagini. Staram się opracować Antidotum na jej truciznę i Eliksir na skutki uboczne Cruciatusa, który po za tym ci też, za pewne, niedługo się przyda.
-Rozumiem, że w pierwszym jest problem, a ten drugi dajesz radę.
-Nie do końca. drugi wymaga dwóch osób i nikogo nie mogłem przekonać, ale pomimo to daję radę. I tak, w pierwszym jest cholerny problem, że nie potrafię zrobić nic więcej stabilnego jak podstawę.
-Zgoda, pomogę ci. -Odparła po chwili namysłu - Teraz, czy później?
-Najlepiej teraz. Nigdy nie wiem, kiedy będzie chciał zwołać zebranie...
-Okej. Nie tłumacz się. Wezmę tylko się przebiorę. -Powiedziała i poszła do swojego pokoju by po chwili wrócić z niego w ubraniu odpornym na eliksiru wszelakiego rodzaju. Spięła włosy w kitkę i Snape stwierdził, że wygląda bardzo... Kurwa mać. Nie! Ty jesteś jej nauczycielem o 16* lat starszym! Dopiero co wrócił Voldemort a ty już szukasz kogoś?! Uspokoił się i skinął do niej aby udać się do laboratorium.
-No to, od czego mam zacząć?
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
*16 - Czwarty rok Harry'ego w Hogwarcie.
-Pierogi! -Krzyknęła a następnie zwróciła się do sowy - Ty pierogu ty. Oj, chyba uznał to za imię. No dobra PIEROGU!
Nadal było to dla niego śmieszne. Odwiązał list i zaczął czytać:
Ksawery,
Sprawy się komplikują. Nie mówiłam ci o wielu rzeczach
i chyba pora abyś się dowiedział. Od piątego roku w
Hogwarcie, rodzice uczyli mnie na siłę czarnej magii.
Teraz chcą abym dołączyła do grona śmierciożerców
już tego lata! To niedorzeczne! Przepraszam i mam
nadzieję, że mi wybaczysz. Przekaż Cezarowi to samo.
Moja sowa w Pokoju Wspólnym Slytherinu byłaby dziwnym
okazem. Serio, traktuję was jak braci, ale czeka mnie ciężkie
życie. Proszę was, abyście nie szukali mnie, bo możecie za to
przypłacić życiem. Jeszcze przed opuszczeniem Hogwartu
namówię Dumbledore, aby zrobił Połączenie Umysłów.
Mój co prawda będzie zamknięty przez większość czasu,
ale liczę, że nie zostawicie mnie ani nie rozpowiecie.
Twoja Przyjaciółka,
Alyss.
Westchnął i według prośby Alyss zszedł na śniadanie aby poinformować Cezara i Dewi. Nadal był niespokojny, wiedział, że niedługo może odbyć się wojna. A co jeżeli spotka ją na polu walki i będzie zmuszony ją zabić? Nie. Na pewno by tego nie zrobił! No chyba, że ona sama by zaczęła... Przestań! To niedorzeczne! Myślenie o wojnie jakby to miało być jutro! Szybko odnalazł przyjaciół.
-Ksawer! Coś ty taki smutny? Coś cię gnębi? I gdzie Alyss?
-Spokojnie, spokojnie, już tłumaczę. -Powiedział i kątem oka zobaczył, że Cezar trzyma za rękę Dewi. Pozwolił sobie na uśmieszek i kontynuował: - Dzisiaj przyleciał do mnie Pierog i dostałem list od Alyss. Mówiła w nim, że rodzice uczyli ją czarnej magii przez ostatnie dwa lata i, że ma dołączyć do Śmierciożerców tego lata. To mnie gnębi. A gdzie jest? Nie wiem. Nie mam zielonego pojęcia. Mówiła tylko, że spróbuje otworzyć Połączenie Umysłów ze mną.
-Połączenie Umysłów?! Przecież to starożytna magia! Ona nie-
-Właśnie od tego mamy Dumbledore czyż nie? -Przerwał mu żeby nie robić większego zamieszania.
-A no... Przepraszam. - Powiedział rozglądając się nie pewnie.
-Nie szkodzi, stary.
♦•♦•♦•♦
Alyss siedziała na kanapie w salonie Mistrza Eliksirów. Minęły prawie dwa tygodnie. Nigdy nie myślała, że się tu znajdzie, ani, że zobaczy trochę życia prywatnego Snape'a. Starała się wymyślić cokolwiek, co by mogło znaleźć się w liście. Zauważyła, że Pierog zdążył już wrócić a Prymus gdzieś łazi jak zwykle poza tym.
Rodzice,
Przepraszam, za całe zamieszanie. nadal uważam, że jeszcze za wcześnie.
Nie wracam do was na wakacje, Severus Snape zgodził się abym u niego
została do tego czasu. Mam nadzieję, że zrozumiecie mnie, po ostatnich
wydarzeniach nie chcę wracać do rodzinnego domu. Zgodnie z Wieczystą
Przysięgą, nigdzie się nie wybieram.
-Chociaż chciałabym, aby było inaczej. -Pomyślała i westchnęła ciężko.
Obiecuję również, że będę po waszej stronie i, że nie ucieknę ani nie będę
próbować. Liczę na to, że mnie zrozumiecie.
Wasza córka,
Alyss.
PS: Żebyście nie myśleli, że pobyt u profesora zmyśliłam proszę oto jego podpis:
Akurat w tym momencie kiedy skończyła pisać wszedł Snape. Popatrzył w jej stronę i zapytał:
-Skończyłaś?
-Tak. -Odpowiedziała i podała mu list aby mógł przeczytać. Po jakimś czasie skinął głową.
-W porządku. -Powiedział i znikąd w jego ręce pojawiło się krucze pióro. Złożył podpis i oddał jej list. Ta machnęła krótko różdżką wyczarowując kopertę. Napisała na niej to co było wymagane i poszła do swojego pokoju. Był to dość mały pokój, ale nie narzekała, był o wiele bardziej przytulny niż jej pokój i nie miał żelaznych drzwi, mogła wychodzić kiedy chciała, ale nie mogła chodzić po Hogwarcie z wiadomych przyczyn. W wersji oficjalnej mocno zachorowała i zabrali ją do szpitala Świętego Munga. Podała list Pierogowi i poczekała aż ten wyleci. Następnie aportowała się na Pokątną aby przejść do Nokturnu.
Mogła wychodzić na Pokątną i w ostateczności na Ulicę Śmiertelnego Nokturnu, w końcu niedługo to miało być jej miejsce, gdzie nikt nie będzie na nią patrzył jak na dziwaka. Wiedziała, że Zewnętrzny jak i Wewnętrzny Krąg wie o tym, że niedługo ma zostać śmierciożercą. Jej rodzice byli bardzo wysoko w szeregach Czarnego Pana i robili wszystko aby o niej było słychać.Właśnie przechadzała się Ulicą Śmiertelnego Nokturnu rozglądając się po sklepach. Po drodze spotkała Bellatricks, od której odchodzili szybko ci, którzy bali się o swoje życie. Pierwsze co zrobiła to szarpnęła ją i zabrała do alejki pomiędzy uliczkami, przycisnęła do ściany i do podbródka przyłożyła różdżkę. Alyss zachowała kamienną twarz i wpatrywała się w nią.
-Więc to ty jesteś córką Tobiasza i Julie Blackeagle. -Powiedziała głosem szaleńca i uśmiechnęła się.
-Piękne powitanie. -Odpowiedziała patrząc się na różdżkę, którą ta zabrała - Tak, to ja. Alyss.
-Czyli przyjmujesz Znak jak Draco uczestniczy w Ceremonii Wtajemniczenia. A kiedy jest twoja? Przyjdę i popatrzę. -Odparła już normalnym głosem i popatrzyła się na nią.
-Jest dwa tygodnie wcześniej dwunastego lipca.
-Świetnie, mów mi Bella. -Powiedziała z normalnym uśmiechem.
-Al, Bello. -Odparła uśmiechając się lekko.
-No dobra, muszę już iść, do zobaczenia... Al.
-Do zobaczenia, Bello. -Odparła i kiedy ta odeszła aportowała się do swojego pokoju. I rozejrzała się po nim. Był to mały pokój z dużym, czarnym łożem, czarną szafą, dwoma obitymi czarną skórą fotelami stojącymi przy białym, małym stoliku. Naprzeciw foteli był kamienny kominek i obok niego jeden obraz, który ona sama namalowała. Podłoga była z czarnego drewna a ściany w białym kolorze. Obok łóżka stała mała komoda w czarnym kolorze, na niej stała klatka Pieroga i lampka nocna.
Zdążyła się już rozgościć i w szafie były już jej ubrania a przed łóżkiem stał jej kufer z rzeczami. Zmęczona opadła na łóżko myśląc o dzisiejszym dniu.
♦•♦•♦•♦
Severus Snape pracował w swoim laboratorium nad niestabilnym eliksirem na jad Nagini. Nadal nie zdołał znaleźć kolejnych składników i wszystkie, które próbował dodać albo wybuchały, albo eliksir zamieniał się w wodę - był bezużyteczny. Właśnie dodał sproszkowany róg jednorożca aby spróbować według innej receptury. Jak się spodziewał eliksir zamienił się w wodę.
Westchnął zirytowany i opadł na krzesło. Może na prawdę ona powinna mu pomóc? Jak słyszał od niej zapisała się na studia i dąży do bycia Mistrzynią Eliksirów. Co prawda wycofał jej praktyki, ale znalazła innego Mistrza i od niego się w wolnym czasie uczyła. Tylko co ma jej powiedzieć? 'Dobry Wieczór, Alyss. Chciałem cię zapytać czy nie pomogła byś w moim super-mega-tajnym eliksirze, nad którym pracuję ponad pieprzony rok?' Nie. Na pewno nie. A w ogóle co z nią? Westchnął i wstał. Następnie udał się do jej pokoju, który jak zawsze kiedy przychodził, był pusty. Westchnął ciężko po raz kolejny i poszedł do swojej biblioteki, wybrał kilka książek i usiadł na kanapie w salonie. Następnie zagłębił się w lekturze i nawet nie zobaczył jak dziewczyna wychodzi z pokoju i przez chwilę ciekawie mu się przygląda. Wreszcie odwraca wzrok i przechodzi do kuchni by chwilę potem wrócić z kubkiem herbaty. Stanęła w miejscu pociągając łyk i uśmiechnęła się lekko, podeszła od tyłu kanapy i zapytała:
-Co czytasz? -Zaśmiała się na jego reakcję, która była błyskawiczna. Odskoczył aż książka spadła na podłogę i wyciągnął szybko różdżkę by po chwili uświadomić sobie, że to tylko ona i, że się z niego nabija. Westchnął zirytowany i schował ją, następnie zmiażdżył ją spojrzeniem i usiadł z powrotem podnosząc książkę z ziemi.
-Kiedy wróciłaś?
-Nie odpowiadaj pytaniem na pytanie. -Powiedziała rozbawiona, ale dodała po chwili - Przed chwilą, ale nadal nie odpowiedziałeś. Myślałam, że znasz te książki na pamięć.
Zawahał się przez chwilę, ale zrezygnował: - Znam, ale... Ostatnio pracuję nad jednym eliksirem. Jest cholernie niestabilny i cały czas albo zamienia się w wodę, albo wybucha, albo nie wiem co jeszcze.
-I potrzebujesz pomocy, ale nigdy się do tego nie przyznasz, ani nie było tematu. -Dokończyła za niego uśmiechając się.
-Tak i nie. Był temat i tak, potrzebuje pomocy, bo tego w życiu nie skończę.
-To ten super-tajny eliksir, nad którym od zawsze pracujesz? -Zapytała rozbawiona.
-Tak. -Odpowiedział lakonicznie.
-A mogę wiedzieć po co ci on?
-Zadajesz za dużo pytań. - Westchnięcie - Widzisz, Czarny Pan, coraz częściej kara swoim wężem, Nagini. Staram się opracować Antidotum na jej truciznę i Eliksir na skutki uboczne Cruciatusa, który po za tym ci też, za pewne, niedługo się przyda.
-Rozumiem, że w pierwszym jest problem, a ten drugi dajesz radę.
-Nie do końca. drugi wymaga dwóch osób i nikogo nie mogłem przekonać, ale pomimo to daję radę. I tak, w pierwszym jest cholerny problem, że nie potrafię zrobić nic więcej stabilnego jak podstawę.
-Zgoda, pomogę ci. -Odparła po chwili namysłu - Teraz, czy później?
-Najlepiej teraz. Nigdy nie wiem, kiedy będzie chciał zwołać zebranie...
-Okej. Nie tłumacz się. Wezmę tylko się przebiorę. -Powiedziała i poszła do swojego pokoju by po chwili wrócić z niego w ubraniu odpornym na eliksiru wszelakiego rodzaju. Spięła włosy w kitkę i Snape stwierdził, że wygląda bardzo... Kurwa mać. Nie! Ty jesteś jej nauczycielem o 16* lat starszym! Dopiero co wrócił Voldemort a ty już szukasz kogoś?! Uspokoił się i skinął do niej aby udać się do laboratorium.
-No to, od czego mam zacząć?
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
*16 - Czwarty rok Harry'ego w Hogwarcie.
sobota, 12 marca 2016
Nowe konto Google na ,,specjalnego" bloga.
Specjalny blog: hpbycoyotespecial.blogspot.com
Specjalne konto: CoyoteSenpai Special (Identyczny avatar)
Zaglądajcie, ale jeżeli ktoś woli główne serie, które zwykle są akcją (Tam zachęcenie, że będą romansidła) to lepiej, żeby został tutaj.
PS:Blog w budowie, nadal pierwszy szablon, szukam w mojej głowie ciekawych pomysłów. I dodatkowo zapowiadam lekką zmianę na głównym blogu Magii Słów. Tamten nazywa się Magia Słów by Coyote -SPECIAL.
Zapraszam,
Coyote.
piątek, 11 marca 2016
To english people what read.
Hi!
Sadly im from Poland and i cannot do a blog in english langue.
But always you can translate it and try to read.
Of course it won't be perfect, im sure about that. :/
But it's a way too, right?
Im hopefull that you will enjoy.
Thanks,
Coyote Senpai.
Sadly im from Poland and i cannot do a blog in english langue.
But always you can translate it and try to read.
Of course it won't be perfect, im sure about that. :/
But it's a way too, right?
Im hopefull that you will enjoy.
Thanks,
Coyote Senpai.
175 wyświetleń jednego dnia?! Wtf?! :D
Wow. Wow. Wow. - Tak mogę to skomentować. Nie wiem co napisać. 175 wyświetleń jednego dnia... Wow. No to macie zagwarantowaną nową serię, którą zadedykuję każdemu obserwatorowi (oprócz Eibisu, bo to moje drugie konto...). Wow. Nadal jestem w szoku.
DZIĘKUJĘ! <3
Coyote Senpai.
DZIĘKUJĘ! <3
Coyote Senpai.
Bonus~! 700 wyświetleń~!
,,Przyjaźnić się z Jokerem".
By Coyote Senpai.
Karty...
Te niby z pozoru niegroźne zabawki wydają się nadawać jedynie do gry.
Nie.
Potrafią być idealną bronią dla każdego Jokera.
Każdy unika ich bojąc się zdrady, albo braku poparcia i śmierci.
Joker, to osoba, która jest szaleńcem i ma smykałkę do kart, pokera i innych gier hazardowych.
Właśnie jednym z nich był Luciel Cracvey.
Miał długie, białe włosy i śniadą twarz o mocnych rysach.
Fioletowe oczy zawsze pozostawały zagadką dla wielu jego znajomych.
Wspominał i zawsze był nieobecny.
Mimo wszelkich rozmów.
Zawsze w swoim świecie.
Potrafił przerzucać się w tempie błyskawicznym.
Raz szczęśliwy,
raz smutny,
raz zły,
raz dobry i przyjacielski,
raz chłodny i okropny,
raz ciepły i wesoły.
Nigdy nie zdradzał co robi.
Nigdy,
Zawsze siedział przygnębiony, ale szybko zmieniał nastroje.
I tej nocy wymknął się.
I wspominał.
I siedział...
Aż do północy i jeszcze dłużej.
Tyle, że po raz pierwszy od dłuższego czasu pojedyncza łza spłynęła po jego policzku:
-Judith... Tęsknie za Tobą...
Chwilę potem podszedł do niego jego przyjaciel.
-Luciel, nie łam się. Każdy z nas miło wspominał Judith. - Odzywa się.
-Wiem, Felke. Nie chciałaby abym ją wspomniał tylko żył dalej. -Wzdycha.
-Tak, przyjacielu. Właśnie dlatego.
-Jak mnie nakryłeś?... - Odezwał się po dłuższym czasie.
-Co? - Zapytał rozkojarzony.
-Przecież nikomu nie mówię, gdzie chodzę nocami. - Mówi rozbawiony i uderza go barkiem.
Tamten upada na ziemię pokrytą rosą.
-Auć. - Rozciera bolący łokieć - Podczas nocy szedłem po jakiś napój. Wracałem z Misji... I zobaczyłem Ciebie patrzącego w gwiazdy. Domyśliłem się.
-Aha. - Odpiera.
-Baaardzo oryginalna odpowiedź by Mister MadHatter. - Mówi.
Razem siedzą aż do trzeciej w nocy.
Wspominają.
Śmieją się.
I cieszą się życiem...
Bo przyjaźń to największa magia.
Większa od tej, co robią w Hogwarcie.
O wiele większa.
By Coyote Senpai.
Karty...
Te niby z pozoru niegroźne zabawki wydają się nadawać jedynie do gry.
Nie.
Potrafią być idealną bronią dla każdego Jokera.
Każdy unika ich bojąc się zdrady, albo braku poparcia i śmierci.
Joker, to osoba, która jest szaleńcem i ma smykałkę do kart, pokera i innych gier hazardowych.
Właśnie jednym z nich był Luciel Cracvey.
Miał długie, białe włosy i śniadą twarz o mocnych rysach.
Fioletowe oczy zawsze pozostawały zagadką dla wielu jego znajomych.
Wspominał i zawsze był nieobecny.
Mimo wszelkich rozmów.
Zawsze w swoim świecie.
Potrafił przerzucać się w tempie błyskawicznym.
Raz szczęśliwy,
raz smutny,
raz zły,
raz dobry i przyjacielski,
raz chłodny i okropny,
raz ciepły i wesoły.
Nigdy nie zdradzał co robi.
Nigdy,
Zawsze siedział przygnębiony, ale szybko zmieniał nastroje.
I tej nocy wymknął się.
I wspominał.
I siedział...
Aż do północy i jeszcze dłużej.
Tyle, że po raz pierwszy od dłuższego czasu pojedyncza łza spłynęła po jego policzku:
-Judith... Tęsknie za Tobą...
Chwilę potem podszedł do niego jego przyjaciel.
-Luciel, nie łam się. Każdy z nas miło wspominał Judith. - Odzywa się.
-Wiem, Felke. Nie chciałaby abym ją wspomniał tylko żył dalej. -Wzdycha.
-Tak, przyjacielu. Właśnie dlatego.
-Jak mnie nakryłeś?... - Odezwał się po dłuższym czasie.
-Co? - Zapytał rozkojarzony.
-Przecież nikomu nie mówię, gdzie chodzę nocami. - Mówi rozbawiony i uderza go barkiem.
Tamten upada na ziemię pokrytą rosą.
-Auć. - Rozciera bolący łokieć - Podczas nocy szedłem po jakiś napój. Wracałem z Misji... I zobaczyłem Ciebie patrzącego w gwiazdy. Domyśliłem się.
-Aha. - Odpiera.
-Baaardzo oryginalna odpowiedź by Mister MadHatter. - Mówi.
Razem siedzą aż do trzeciej w nocy.
Wspominają.
Śmieją się.
I cieszą się życiem...
Bo przyjaźń to największa magia.
Większa od tej, co robią w Hogwarcie.
O wiele większa.
Bonus za 118 wyświetleń jednego dnia. I co tu pisać?...
Idę ciemnymi korytarzami zniszczonej szkoły.
Wszyscy cofają się i uciekają z pola widzenia.
Przegrali Bitwę o Hogwart.
Rzucone na mnie zaklęcie tarczy jest o wiele silniejsze od ich zwykłych zaklęć, przez co nie przebijają jej.
Przyśpieszam kroku a za mną idzie kilka śmierciożerców.
Kierujemy się na Wieżę Astronomiczną.
Tam, gdzie wreszcie zginie Albus Dumbledore.
Za pierwszym razem przeżył.
Jednak nie uda mu się to tym razem.
Nie używam różdżki.
Kolejny mój ruch ma zakończyć jego życie.
Nie kogoś.
Jego.
Chwytam ich za szaty i odrzucam na kolejne grupki.
Unikam zaklęć silniejszych od mojej tarczy i poruszam się z niebywałą gracją.
Moje oczy - Widać w nich żądzę mordu.
Wreszcie wyciągam różdżkę blokując silniejsze zaklęcie w ostatniej chwili.
Jednym smagnięciem odrzucam zaklęcie w rzucającego i zabija się.
Sam.
Swoim zaklęciem.
Ignoruje pełne wiwatów i śmiechów wypowiedzi śmierciożerców dookoła mnie.
Jedynym moim celem jest Albus Dumbledore.
Tylko on.
Nikt więcej.
Poruszam się bardzo szybko i płynnie.
Nikt nie może mnie zatrzymać, zaś resztę zabijają z ogromną łatwością.
Wchodzę w grupkę z Zakonu i odrzucam ich zaklęciem.
Wbiegam na górę po schodach w ostatniej chwili.
Ten tchórz wołał Faweksa aby zniknąć.
-Avada Kedavra. - Mówię bez zająknięcia i jego ciało upada na posadzkę.
Jego twarz wyraża zdumienie i smutek.
Mam to wszystko w poważaniu.
Nie obchodzi mnie los innych.
Wyczarowuję Mroczny Znak nad Wieżą Astronomiczną.
Wdycham nieświeże powietrze przepełnione żalem, strachem, krwią i przerażeniem.
Chwilę potem na Wieżę wchodzi reszta śmierciożerców.
Idealnie żeby zobaczyć jak jednym kopnięciem zrzucam bezwładne ciało Albusa Dumbledore z Wieży Astronomicznej.
Wiwaty i śmiechy oraz wyzwiska unoszą się w powietrzu.
Bella tańczy taniec uradowanych kanibali śmiejąc się najgłośniej.
Jednak ja bez słowa przechodzę obok nich.
Chciałem tę szkołę prowadzić.
Za zabicie Dumbledore Czarny Pan obiecał mnie ogłosić jej dyrektorem.
Wychodzę z Wieży i aportuję się do Czarnego Pana.
Momentalnie klękam z uniżoną głową czekając na przyzwolenie.
-Widziałem Mroczny Znak nad Wieżą Astronomiczną. Nad miejscem gdzie wreszcie zginął Albus Dumbledore. Ten nieudacznik i parszywy miłośnik mugoli i szlam. - Wymawiał te słowa z pogardą patrząc jak z zielonej czaszki wydobywa się wąż i żyje własnym życiem na niebie. Wreszcie skierował swój wzrok na mnie.
-Wstań, Jack. - Mówi i bez mrugnięcia okiem wykonuję jego polecenie - Podejdź do mnie - Znów mechanicznie wykonuje polecenie.
Ten przykłada mi różdżkę do Mrocznego Znaku pod szatami i szepcze zaklęcia.
Czuję niewyobrażalny ból, ale moja twarz zostaje obojętna.
-Właśnie zostałeś moją Prawą Ręką i Dyrektorem Hogwartu. Rządź nim mądrze. I wytrenuj nasze armie.
-Dzięki Ci, Mój Panie. - Mówię kłaniając się nisko.
-Idź. Pilnuj swojej szkoły. Już jutro będzie odbudowana.
-Dziękuję, Panie. - Powtarzam i znikam.
-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-•-
Wyciągam głowę z myśloodlewni, a jednak Dumbledore przeżył i do nich dołączyłem.
83 wyświetlenia w jeden dzień. Wow. Bonus!
Całe 83 wyświetlenia w jeden dzień?! Wow! :D No i jak tu nie napisać kolejnego bonusu? Jeżeli jeszcze dziś wbije się 100 w jeden dzień to będzie prawie 3 bonusy! (Tak za 100 jeszcze dziś kolejny...) Głowa eksploduje! No to nie przedłużam! Zapraszam na bonus!
*•-•*•-•*•-•**•-•*•-•**•-•*•-•**•-•*•-•**•-•*•-•**•-•*•-•**•-•*•-•*•-•*•-•**•-•*•-•*
Chodzę dookoła niezbyt zainteresowany rozmową prowadzoną za drzwiami pokoju.
Czekam tylko na to, aż Dumbledore ogłosi, że jestem po ich stronie.
Wzdycham wreszcie zirytowany i zrezygnowany i siadam na krześle w pokoiku.
Chowam twarz w dłonie.
Moja zmęczona, śniada twarz odznacza się na tle długich, brązowych włosów związanych z tyłu w kitę.
Mam mocne rysy i podkreślone oczy.
Jestem cwany i sprytny.
Mam również tęgi umysł, przez co rozwiązywałem plany Zakonu.
Tym razem ma się to zmienić.
Kim jestem?
Nazywam się Jack Sherman.
Byłem najlojalniejszym śmierciożercą w szeregach Czarnego Pana.
Wyrządziłem Zakonowi wielką krzywdę, pokrzyżowałem wiele planów.
Ale mimo tego chcę się zmienić i do nich dołączyć.
Ubrany jestem w szaty mocno podobne do tych śmierciożercy.
Nie mogłem się pojawić na Pokątnej ani na Nokturnie bo byłem poszukiwany.
Dopiero dzisiaj, zaraz po zebraniu Zakonu miałem dobrowolnie stawić się w Ministerstwie.
Dumbledore był za mną, ale musiał jeszcze przekonać Zakon.
Po chwili do pokoju wchodzi sam Albus i mówi do mnie:
-Jestem zmuszony zabrać ci różdżkę i związać ręce. -Wzdycha - To warunki, które postawili na rozmowę z Tobą.
-Rozumiem. -Mówię i wyciągam drewienko przesiąknięte Czarną Magią.
Wyciągam przed siebie ręce, nadal zachowując maskę obojętnego śmierciożercy.
Dumbledore rzuca zaklęcie wiążące na nie i kieruję się z nim do wyjścia z pokoju.
Patrze na całkowicie zdziwione twarze Feniksów czarnymi, pustymi oczyma.
Milczę czekając aż dyrektor się odezwie.
Mam lekko spuszczoną głowę w rozmyślaniu.
-Chciałbym wam przedstawić, a raczej przypomnieć, gdyż za pewne każdy go zna, nowego członka Zakonu. Był to były śmierciożerca, który był najbardziej oddany Tomowi. -Usłyszałem wiele wyzwisk i przekleństw a nawet w moją stronę poleciało jedno zaklęcie, nie unikałem go.
Pozwoliłem, aby trafiło mnie i zrobiło sporą ranę od zaczęcia policzka aż do początku szyi.
Krew skapywała na podłogę, ale nie przejąłem się tym.
-Harry, on NA PRAWDĘ jest po naszej stronie. Jak mu nie ufasz mogę mu zaaplikować Veritaserum. - Powiedział Dumbledore.
-Bardzo proszę, Profesorze. -Odparł i spojrzałem na niego krótko zerkając na jego bliznę i twarz.
Chwilę potem odwróciłem wzrok.
Albus chwilę potem stał nade mną i podał mi Veritaserum, które ku zszokowaniu wszystkich przełknąłem bez słowa.
Spojrzałem na Pottera czekając na pytania.
-Dlaczego do nas dołączyłeś? -Zapytał wprost.
-Ja... - Odwróciłem wzrok - Po wielu latach służby u Czarnego Pana poczułem, że robię źle. Jestem jego Prawą Ręką, ale czułem się spaczony, wiem, że to się nie zmieni dołączając do Was, Feniksów, ale czuję się winny chociaż takiej formy pomocy. -Mówiłem zachrypniętym głosem nadal w ledwo wyczuwalnym szaleństwie i faktycznej skruchy - Czarny Pan... Przygotował plany, które są zbyt silne dla was. Musicie zacząć działać teraz, aby móc przetrwać i wygrać. -Skrzywiłem się czując jak Veritaserum wymusza na mnie mówienie.
Krew, która spływała z lewego policzka spłynęła mi do ust.
Przez chwilę poczułem się silniejszy i żądny krwi, ale zapanowałem nad tym odrzucając to uczucie.
-Potrafisz wyczarować Patronusa? -Pyta analizując informacje.
-Oczywiście. - Mówię zgodnie z prawdą - Przez wiele lat nie mogłem rzucić nawet mgiełki z powodu służby, ale kiedy poczułem skruchę mój Patronus zaczął przybierać formę Hipogryfa. -Odpowiedziałem czując, jak więzy zaciskają się zbyt mocno.
-Wierzę ci. -Odparł po namyśle. Tym razem rudzielec zapytał:
-Skąd możemy być pewni, że nas nie opuścisz?
-Wieczysta Przysięga w formie podobnej do Mrocznego Znaku. -Odparłem i nadal związanymi dłoniami odsłoniłem kołnierz koszuli.
Na mojej szyi widniała czerwona wstęga z napisem: Vivere per sempre, fino a quando non ci tradirà. Il tradimento sarà punito. Co oznaczało po włosku: Żyj wiecznie, dopóki nas nie zdradzisz. Zdrada zostanie ukarana. Zasłoniłem z powrotem kołnierz.
-Wszyscy? -Pyta się Dumbledore po dłuższym czasie milczenia, nikt nie odpowiedział, co oznaczało, że są za. Veritaserum minęło i zamiast zamglonego wzroku znowu moje oczy stały się puste.
-Nie cierpię skutków ubocznych Mrocznego Znaku. -Mruknąłem - Po zażyciu Veritaserum zaczyna ci pulsować bólem głowa i wszystko nagle się chwieje. -Wzdycham i prawie upadam - Możecie mnie już rozwiązać i oddać moją własność? Czy nadal macie wątpliwości co do mojej osoby? -Mruknąłem.
Albus kiwnął i machnął, po czym więzy zniknęły. Następnie oddał mi moją różdżkę i sprawnym ruchem wyczarowałem fotel. Usiadłem na nim ponieważ kręciło mi się w głowie. Następnie wyczarowałem kilka rolek pergaminu i zapełniłem je słowami skopiowanego z moich myśli. Następnie przekazałem rolki Dumbledore i poczułem, że tracę przytomność.
Nic dziwnego, w końcu przekazywanie myśli na papier jest wyczerpujące.
Po chwili jednak obudziłem się i oznajmiłem:
-Wracam do siebie bo zaraz zemdleje. -Mruknąłem i ruszyłem lekko chwiejnym krokiem do drzwi.
-Przygotuj się na wizytę do Wizegamontu. -Powiedział Dumbledore - Za pół godziny zjaw się u mnie w gabinecie, tymczasem masz do użytkowania puste komnaty zaraz obok.
Kiwam głową i wchodzę do pokoju.
•♦•♦•
Wchodzę w stroju śmierciożercy bez maski z związanymi rękami wraz z dwójką dementorów do Sali Rozpraw.
Widzę wzdrygnięcia i pełne pogardy spojrzenia, jednak po takim wykładzie co im zrobił Dumbledore raczej trudno mnie wsadzić do Azkabanu.
Podają mi papier i uwalniają z więzów.
Wreszcie.
Haaaaaaaaaaaaaa??????
No nie. :D Niedawno napisałam bonus za 600 wyświetleń i już niedługo za 700! :D Nie żeby mi to przeszkadzało, ale zwolnij kowboju! :D
Czerń. Tylko czemu? [P04]
Informuje, że nie ma już napisanych rozdziałów. Kolejny pojawi się za pewne niedługo. Zapraszam!
♦•♦•♦•♦
Spróbował się podnieść, po chwili jednak poczuł okropny ból na plecach i przodzie i momentalnie się położył. Skrzywił się lekko i zobaczył, że jest środek nocy. Na szczęście nie było już pełni. Westchnął i usiadł na łóżku szpitalnym opierając się plecami o ścianę. Do środka weszły dwie osoby i po chwili rozpoznał ich twarze - Ksawery i Alyss. Uśmiechnął się do nich blado kiedy podeszli. Alyss uściskała go.
-Wszystko w porządku? -Zapytała z widoczną troską na twarzy.
-No... Jest, raczej okej. -Uśmiechnął się do niej.
-I jak? -Zapytał Ksawery, zobaczył winę w jego oczach, ale nic nie powiedział tylko przytulił go mówiąc;
-Nie przejmuj się tym. To ja byłem głupi nie ty.
-Nie przejmuj się tym. To ja byłem głupi nie ty.
-Wiem, ale to nadal była moja wi-
-Żadna twoja! To ja za tobą polazłem nie ty! -Wtrącił się i roześmiał szczerze.
-Koniec odwiedzin! Cezar musi odpocząć! -Wrzasnęła Promfey.
Alyss przewróciła teatralnie oczami i wyszła szybkim krokiem nie chcąc się narażać na jej furię.
-Do zobaczenia jak już wyzdrowiejesz. -Powiedział, Poppy spojrzała się na niego spod byka i ten zwiał zanim zdążyła na niego nawrzeszczeć. Następnie poszła do swojego pokoiku w Skrzydle Szpitalnym. Szybkie zerknięcie na zegarek powiedziało mu, że jest ostro po północy. Westchnął i rzucił ostatnie spojrzenie na księżyc. Zaraz potem zsunął się ze ściany i zapadł w głęboki sen.
♦•♦•♦•♦
Wyszła szybkim krokiem by nie narażać się pielęgniarce. Schodziła szybko po schodach przeskakując po dwa stopnie. Była niespokojna, już jutro o północy miała odbyć się Ceremonia Wtajemniczenia. Na szczęście, bez udziału Czarnego Pana. Weszła do Lochów i szybkim krokiem skierowała się do komnat Mistrza Eliksirów. Weszła i skinęła krótko do Severusa, następnie poszła do swojego pokoju zamykając drzwi zaklęciem. Zrzuciła z siebie płaszcz, który ubrała aby ukryć pidżamę i rzuciła się na łóżko. Sen nie nadchodził przez długi czas, cały czas myślami zwrócona była do Ceremonii Wtajemniczenia. Wiadomo było jej, że zabawa śmierciożerców* miała odbyć się dzień po jej przyjęciu Mrocznego Znaku. Skrzywiła się na samą myśl. Najgorszy był fakt, że będzie musiała w niej uczestniczyć, ale nie w tym co będą robić. Zabawa polegała na tym, aby każdy ze strony męskiej zabrał ze sobą jedną szlamowatą lub mugolską dziewczynę lub kobietę po to, aby ją zgwałcić. Niektórzy usuwali pamięć swoim ofiarom, ale niektórzy lubili żyć z myślą, że to pamiętają. Wzdrygnęła się i kontynuowała rozmyślania. Nie mogła zasnąć jeszcze przez długi czas, dopiero około trzeciej nad ranem udało jej się zasnąć na kilka godzin - w końcu musiała wstać według własnej rutyny około 6.
Wstała na krótko przed Mistrzem Eliksirów. Ten wstał dziesięć minut później kiedy przywołała skrzata.
-Dzień dobry, idziesz na śniadanie do Wielkiej Sali, czy dla ciebie też wziąć? -Zapytała.
-Dzień dobry. Niestety, ale muszę tam iść. -Tu skrzywił się - Obowiązki nauczycielskie.
-Rozumiem. -Powiedziała i wróciła do lektury ,,Eliksiry i ich zastosowanie w Czarnej Magii". Zauważyła zdziwione spojrzenie profesora i odłożyła książkę na bok splatając palce - W końcu i tak będę musiała być pomiędzy stronami. -Odparła.
Skinął głową, że rozumie i wychodząc zapinał ostatnie guziki nietoperzej szaty. Roześmiała się na samą myśl o tym. Zaraz po tym wróciła do książki.
Dziesięć minut przed północą miała na sobie ubrania śmierciożercy. Sam wygląd podobał się jej, ale obrzydzała ją myśl, że będzie je nosić, kiedy będzie zmuszona krzywdzić innych. Zauważyła spojrzenie Snape'a i odwróciła się do niego.
-Gotowa? -Zapytał.
-Tak, ale mimo wszystko się denerwuję. -Westchnęła i skierowała swoje spojrzenie gdzieś na bok.
-To normalne, w końcu niedługo będziesz musiała jako śmierciożerca robić dość... Nieprzyjemne rzeczy. - Był słaby w pocieszaniu i wykryła to w jego głosie. Uśmiechnęła się do niego blado. Następnie deportowali się do umówionego z wszystkimi miejsca - piwnicy pod sklepem Borgina i Burkesa. Spotkała tam swoich rodziców pękających z dumy, Bellatricks i Malfoyów bez Dracona. Snape niezauważalnie kiwnął do niej głową i odszedł na swoje miejsce. Podeszła do Bellatricks, która miała wykonać Ceremonię, gdyż Czarny Pan nie miał jak się zjawić.
-Wszyscy są. -Ogłosił Severus, Bella skinęła mu i rozpoczęła. Stanęła przed Eliksirem Sprawdzającym Czarną Magię w ciele i poczekała aż Alyss uklęknie i schyli głowę.
-Czy ty, Alyss Blackeagle, przysięgasz służyć Naszemu Panu z lojalnością i dożywotnim oddaniem?
-Przysięgam służyć lojalnie i oddanie do mej śmierci.
-Czy przysięgasz Czarnemu Panu, że nigdy go nie opuścisz, ani nie stchórzysz?
-Przysięgam nie opuszczać ani nie tchórzyć.
-Czy przysięgasz wykonywać polecenia Czarnego Pana bez najmniejszego zawahania?
-Przysięgam je wykonywać bez żadnych zawahań.
-Czy przysięgasz służyć mu z dumą i bez strachu okazywania tego?
-Przysięgam służyć z dumą i bez strachu.
-Wstań i podejdź tutaj. Będzie trzeba sprawdzić poziom zaawansowania w Czarnej Magii.
Alyss wykonała żądanie Belli i ta podała jej fiolkę z eliksirem. Wypiła ją i dookoła niej objawiła się czarna aura składająca się z płomieni. Z przerażeniem pod kamienną twarzą Snape stwierdził, że aura jest pokaźna i śmiało może konkurować z samym Czarnym Panem. Szybko ukrył swoje zdziwienie. Bellatricks pozbierała się po szoku i powiedziała:
-Ceremonia Wtajemniczenia zakończyła się, dwudziestego szóstego lipca przyjęcie znaku odbędzie się w Malfoy Manor. Dzisiaj Alyss Blackeagle została wtajemniczona w moc Czarnej Magii. -Tu zamilkła na chwilę.
- I tak uważam, że to kretyńskie Wtajemniczenie jest po nic, ale to nie ja to ustanowiłam.
-Bella. Już nawet pod koniec nie możesz się opanować? -Zapytał Snape lekko rozbawionym głosem.
-No a co poradzę na kretynizm tej całej 'Ceremonii Wtajemniczenia', w której nic się na prawdę nie dzieje. Zero zabawy. -Odparła Bella wzruszając ramionami.
-Mogę się z tobą zgodzić. -Powiedziała Alyss a rodzice rzucili jej krytyczne spojrzenie - Już nie mam siedemnastu lat, nie możecie już mi rozkazywać. -Uśmiechnęła się do nich, Bella skwitowała to krótkim śmiechem.
-Podobasz mi się, Alyss. Byłam podobna. -Odparła przechodząc przez pokój i zanim się deportowała z trzaskiem, poklepała ją po plecach. Rzuciła pytające spojrzenie Severusowi, ten lekko skinął głową. Okręciła się i deportowała się do Komnat Severusa. Ten pojawił się chwilę później z trzepotem szat.
-Pierwsza rzecz za tobą, jak widzę Bella cię polubiła?
-Spotkałam ją wcześniej na Nokturnie. Rozmawiałyśmy chwilę i już wtedy zauważyłam, że mnie polubiła.
-To może być problematyczne z twoją stronnością. -Westchnął i usiadł w fotelu pocierając zaspane oczy - Polecam abyś się wyspała bo czeka cię ciężkie życie. Od teraz będziesz często spotykać śmierciożerców.
-Tak chyba zrobię. Branoc.
-Dobranoc. -Mruknął znad książki o dziwnym tytule
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
*zabawa śmierciożerców - pomysł zaczerpnięty z bloxa mrocznej88 - Snape x Granger - Zabawa
Wstała na krótko przed Mistrzem Eliksirów. Ten wstał dziesięć minut później kiedy przywołała skrzata.
-Dzień dobry, idziesz na śniadanie do Wielkiej Sali, czy dla ciebie też wziąć? -Zapytała.
-Dzień dobry. Niestety, ale muszę tam iść. -Tu skrzywił się - Obowiązki nauczycielskie.
-Rozumiem. -Powiedziała i wróciła do lektury ,,Eliksiry i ich zastosowanie w Czarnej Magii". Zauważyła zdziwione spojrzenie profesora i odłożyła książkę na bok splatając palce - W końcu i tak będę musiała być pomiędzy stronami. -Odparła.
Skinął głową, że rozumie i wychodząc zapinał ostatnie guziki nietoperzej szaty. Roześmiała się na samą myśl o tym. Zaraz po tym wróciła do książki.
Dziesięć minut przed północą miała na sobie ubrania śmierciożercy. Sam wygląd podobał się jej, ale obrzydzała ją myśl, że będzie je nosić, kiedy będzie zmuszona krzywdzić innych. Zauważyła spojrzenie Snape'a i odwróciła się do niego.
-Gotowa? -Zapytał.
-Tak, ale mimo wszystko się denerwuję. -Westchnęła i skierowała swoje spojrzenie gdzieś na bok.
-To normalne, w końcu niedługo będziesz musiała jako śmierciożerca robić dość... Nieprzyjemne rzeczy. - Był słaby w pocieszaniu i wykryła to w jego głosie. Uśmiechnęła się do niego blado. Następnie deportowali się do umówionego z wszystkimi miejsca - piwnicy pod sklepem Borgina i Burkesa. Spotkała tam swoich rodziców pękających z dumy, Bellatricks i Malfoyów bez Dracona. Snape niezauważalnie kiwnął do niej głową i odszedł na swoje miejsce. Podeszła do Bellatricks, która miała wykonać Ceremonię, gdyż Czarny Pan nie miał jak się zjawić.
-Wszyscy są. -Ogłosił Severus, Bella skinęła mu i rozpoczęła. Stanęła przed Eliksirem Sprawdzającym Czarną Magię w ciele i poczekała aż Alyss uklęknie i schyli głowę.
-Czy ty, Alyss Blackeagle, przysięgasz służyć Naszemu Panu z lojalnością i dożywotnim oddaniem?
-Przysięgam służyć lojalnie i oddanie do mej śmierci.
-Czy przysięgasz Czarnemu Panu, że nigdy go nie opuścisz, ani nie stchórzysz?
-Przysięgam nie opuszczać ani nie tchórzyć.
-Czy przysięgasz wykonywać polecenia Czarnego Pana bez najmniejszego zawahania?
-Przysięgam je wykonywać bez żadnych zawahań.
-Czy przysięgasz służyć mu z dumą i bez strachu okazywania tego?
-Przysięgam służyć z dumą i bez strachu.
-Wstań i podejdź tutaj. Będzie trzeba sprawdzić poziom zaawansowania w Czarnej Magii.
Alyss wykonała żądanie Belli i ta podała jej fiolkę z eliksirem. Wypiła ją i dookoła niej objawiła się czarna aura składająca się z płomieni. Z przerażeniem pod kamienną twarzą Snape stwierdził, że aura jest pokaźna i śmiało może konkurować z samym Czarnym Panem. Szybko ukrył swoje zdziwienie. Bellatricks pozbierała się po szoku i powiedziała:
-Ceremonia Wtajemniczenia zakończyła się, dwudziestego szóstego lipca przyjęcie znaku odbędzie się w Malfoy Manor. Dzisiaj Alyss Blackeagle została wtajemniczona w moc Czarnej Magii. -Tu zamilkła na chwilę.
- I tak uważam, że to kretyńskie Wtajemniczenie jest po nic, ale to nie ja to ustanowiłam.
-Bella. Już nawet pod koniec nie możesz się opanować? -Zapytał Snape lekko rozbawionym głosem.
-No a co poradzę na kretynizm tej całej 'Ceremonii Wtajemniczenia', w której nic się na prawdę nie dzieje. Zero zabawy. -Odparła Bella wzruszając ramionami.
-Mogę się z tobą zgodzić. -Powiedziała Alyss a rodzice rzucili jej krytyczne spojrzenie - Już nie mam siedemnastu lat, nie możecie już mi rozkazywać. -Uśmiechnęła się do nich, Bella skwitowała to krótkim śmiechem.
-Podobasz mi się, Alyss. Byłam podobna. -Odparła przechodząc przez pokój i zanim się deportowała z trzaskiem, poklepała ją po plecach. Rzuciła pytające spojrzenie Severusowi, ten lekko skinął głową. Okręciła się i deportowała się do Komnat Severusa. Ten pojawił się chwilę później z trzepotem szat.
-Pierwsza rzecz za tobą, jak widzę Bella cię polubiła?
-Spotkałam ją wcześniej na Nokturnie. Rozmawiałyśmy chwilę i już wtedy zauważyłam, że mnie polubiła.
-To może być problematyczne z twoją stronnością. -Westchnął i usiadł w fotelu pocierając zaspane oczy - Polecam abyś się wyspała bo czeka cię ciężkie życie. Od teraz będziesz często spotykać śmierciożerców.
-Tak chyba zrobię. Branoc.
-Dobranoc. -Mruknął znad książki o dziwnym tytule
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
*zabawa śmierciożerców - pomysł zaczerpnięty z bloxa mrocznej88 - Snape x Granger - Zabawa
Czerń. Tylko czemu? [P00] Prolog!
Kilka słów przed prologiem:
Nie będzie to żadne Sevmione, Dramione ani inne. Będzie to moje własne wyobrażenie odbiegające od książki. Główne postacie będą moimi tworami wyobraźni, oczywiście pojawią się postacie z książek, ale nie będzie to w ich towarzystwie. Raczej przeciwko nim i w innym miejscu. Pod sumując moje wyobrażenie serii o Harrym Potterze, ale z innej strony. Zapraszam!
PS: Przeniesione z mojego zupełnie innego bloga.
Nie będzie to żadne Sevmione, Dramione ani inne. Będzie to moje własne wyobrażenie odbiegające od książki. Główne postacie będą moimi tworami wyobraźni, oczywiście pojawią się postacie z książek, ale nie będzie to w ich towarzystwie. Raczej przeciwko nim i w innym miejscu. Pod sumując moje wyobrażenie serii o Harrym Potterze, ale z innej strony. Zapraszam!
PS: Przeniesione z mojego zupełnie innego bloga.
♦•♦•♦•♦
Punktualnie o wyznaczonej godzinie zapukała w drzwi gabinetu mistrza eliksirów. Jej czarne włosy z płomiennymi pasemkami odbijały się na bladej cerze. Czarne oczy jak zawsze chłodne i opanowane.
-Wejść. -Usłyszała warknięcie i popchnęła drzwi zamykając je cicho za sobą. Snape wskazał jej miejsce przed sobą. Zajęła je czekając aż się odezwie. Po chwili milczenia zaczął:
-Wie pani, co jest celem tej wizyty. Jako Opiekun mam za zadanie pani pomóc. A więc. Kim pani chciałaby zostać w dalszym życiu, panno Blackeagle?
-Może to zabrzmieć głupio, Profesorze, ale myślałam nad Eliksirami. Fascynuje mnie ich tworzenie i ich właściwości, więc chciałabym zostać Mistrzynią Eliksirów. -Odezwała się patrząc spokojnie w jego czarne oczy bez cienia strachu. Nastała chwila milczenia a profesor myślał nad jej słowami:
-Jak pani, za pewne wie, panno Blackeagle, nie przyjmuję na praktyki.
-Tak, sir. Wiem, o tym.
-Jednak dla pani mógłbym zrobić wyjątek. Widzę, że pani oceny są wybitne w tej dziedzinie i chętnie pani pomogę brnąć dalej. Jednak musi być pani przygotowana na dużą ilość pracy.
-Jestem na to przygotowana, sir, jednak czy nie będzie mi to przeszkadzało w treningach Quidditcha?
-Postaram się, aby nie przeszkadzało i aby pani mogła uczęszczać na oby dwie rzeczy.
-Dziękuję, Profesorze.
-Oczekuje pani w sobotę o ósmej wieczorem w moim gabinecie. -Zakończył.
-Dziękuję, raz jeszcze Profesorze i do widzenia. -Powiedziała wstając. Już miała wychodzić kiedy profesor odezwał się.
-Panno Blackeagle? -Odwróciła się.
-Tak, Profesorze? -Zapytała.
-Proszę aby pani spróbowała namówić do nauki Daniela i Ksawerego.
-Zrobię wszystko, co będę w stanie, Profesorze.
-Dziękuje, możesz wyjść. -Powiedział odwracając się do niej plecami. Zawahała się przez moment i wyszła. Severus stał jeszcze przez chwilę nieruchomo. Właśnie przyjął kogoś na praktyki, na które nie przyjmował od ponad dziesięciu lat. Widział w niej talent, ale nie od niego zależy jak go wykorzysta. Była ostatnia na jego liście, westchnął i opadł na fotel bezmyślnie patrząc się w płomienie przypominające jej włosy. Zaraz, czy on się zakochuje? Nie. Niemożliwe. A jednak ona ma już osiemaście lat... Nie. Ty jesteś jej nauczycielem. Koniec. Kropka.
-Wejść. -Usłyszała warknięcie i popchnęła drzwi zamykając je cicho za sobą. Snape wskazał jej miejsce przed sobą. Zajęła je czekając aż się odezwie. Po chwili milczenia zaczął:
-Wie pani, co jest celem tej wizyty. Jako Opiekun mam za zadanie pani pomóc. A więc. Kim pani chciałaby zostać w dalszym życiu, panno Blackeagle?
-Może to zabrzmieć głupio, Profesorze, ale myślałam nad Eliksirami. Fascynuje mnie ich tworzenie i ich właściwości, więc chciałabym zostać Mistrzynią Eliksirów. -Odezwała się patrząc spokojnie w jego czarne oczy bez cienia strachu. Nastała chwila milczenia a profesor myślał nad jej słowami:
-Jak pani, za pewne wie, panno Blackeagle, nie przyjmuję na praktyki.
-Tak, sir. Wiem, o tym.
-Jednak dla pani mógłbym zrobić wyjątek. Widzę, że pani oceny są wybitne w tej dziedzinie i chętnie pani pomogę brnąć dalej. Jednak musi być pani przygotowana na dużą ilość pracy.
-Jestem na to przygotowana, sir, jednak czy nie będzie mi to przeszkadzało w treningach Quidditcha?
-Postaram się, aby nie przeszkadzało i aby pani mogła uczęszczać na oby dwie rzeczy.
-Dziękuję, Profesorze.
-Oczekuje pani w sobotę o ósmej wieczorem w moim gabinecie. -Zakończył.
-Dziękuję, raz jeszcze Profesorze i do widzenia. -Powiedziała wstając. Już miała wychodzić kiedy profesor odezwał się.
-Panno Blackeagle? -Odwróciła się.
-Tak, Profesorze? -Zapytała.
-Proszę aby pani spróbowała namówić do nauki Daniela i Ksawerego.
-Zrobię wszystko, co będę w stanie, Profesorze.
-Dziękuje, możesz wyjść. -Powiedział odwracając się do niej plecami. Zawahała się przez moment i wyszła. Severus stał jeszcze przez chwilę nieruchomo. Właśnie przyjął kogoś na praktyki, na które nie przyjmował od ponad dziesięciu lat. Widział w niej talent, ale nie od niego zależy jak go wykorzysta. Była ostatnia na jego liście, westchnął i opadł na fotel bezmyślnie patrząc się w płomienie przypominające jej włosy. Zaraz, czy on się zakochuje? Nie. Niemożliwe. A jednak ona ma już osiemaście lat... Nie. Ty jesteś jej nauczycielem. Koniec. Kropka.
♦•♦•♦•♦
Alyss właśnie wróciła z rozmowy z Opiekunem. Westchnęła ciężko z myślą, że niedługo ma pójść do Daniela i Ksawerego żeby zmusić ich do nauki. Usiadła w jednym z foteli w Pokoju Prefektów Naczelnych. Ksawery już spał o czym znaczyły zabezpieczenia na drzwiach od jego pokoju. W pokoju panowały barwy Slytherinu, panował również półmrok rozświetlany przez ogień w kamiennym kominku. Stały przy nim dwa, czarne fotele i kanapa tego samego koloru. Na ścianach wisiały gobeliny i wstęgi. Ściany były czarne, przy nich stały regały zapełnione książkami.
Spojrzała na zegarek. Dwudziesta trzecia a jednak nie czuła potrzeby, aby zasnąć. Rozejrzała się po pokoju i zobaczyła parę żółtych oczu.
-Prymus! Nie strasz mnie więcej. -Powiedziała do czarnego kota z miłym wyrazem pyszczka. Ten wskoczył na fotel, na którym siedziała i zwinął się w kłębek wpatrując się w nią przepraszająco. Dziewczyna uśmiechnęła się i zaczęła głaskać pomrukującego kota zastanawiając się nad praktykami. Po paru minutach poczuła się senna i z kotem ruszyła do jej sypialni. Odstawiła go na jego koc a sama poszła do łazienki przebrać się i ogarnąć. Następnie złożyła ubrania i zostawiła na komodzie obok, zapadła w sen myśląc o wielu rzeczach naraz.
Spojrzała na zegarek. Dwudziesta trzecia a jednak nie czuła potrzeby, aby zasnąć. Rozejrzała się po pokoju i zobaczyła parę żółtych oczu.
-Prymus! Nie strasz mnie więcej. -Powiedziała do czarnego kota z miłym wyrazem pyszczka. Ten wskoczył na fotel, na którym siedziała i zwinął się w kłębek wpatrując się w nią przepraszająco. Dziewczyna uśmiechnęła się i zaczęła głaskać pomrukującego kota zastanawiając się nad praktykami. Po paru minutach poczuła się senna i z kotem ruszyła do jej sypialni. Odstawiła go na jego koc a sama poszła do łazienki przebrać się i ogarnąć. Następnie złożyła ubrania i zostawiła na komodzie obok, zapadła w sen myśląc o wielu rzeczach naraz.
600 Wyświetleń~! Bonus~! #Miniaturka2
,,Kolory"
By Coyote Senpai.
Nic nie widzę.
Nic.
Zero.
Pustka.
Widzę tylko biały kolor dookoła mnie.
Nic więcej.
Zauważam, że wszystko dookoła jest białe - łącznie z drzewami i zwierzętami.
Widzę Białego Wilka.
Idzie w moją stronę.
Jako jedyny ma niebieskie oczy.
Patrzy na mnie przechylając łebek.
Co to za stworzenie?
Gdzie ja jestem?
Wilk wyje do księżyca i spogląda na mnie.
Rzuca się.
Upadam nieprzytomny.
Ciemność...
Ciemność...
Ciemność...
I znów Biel.
Nieskazitelna.
Jednak po chwili zza rogu wyskakuje wilk.
Ten sam.
Biały.
Nieskazitelny.
Siada na środku i czeka niecierpliwie.
Czeka aż podejdę?
Niepewnie idę za nim.
Prowadzi mnie i chwilę potem czuję się dziwnie.
Widzę, że patrzy na mnie.
Czeka.
Czeka, aż będę w stanie iść dalej.
Kładzie się i pomiędzy przednimi łapami kładzie głowę.
Czeka.
Krzywię się z bólu, ale wstaję.
Wilk idzie dalej, a ja już ostrożniej idę za nim.
Chwilę potem wprowadza mnie do dziwnego miejsca.
Zamyka łbem drzwi i pcha mnie na fotel.
Chwilę potem odzywa się.
Normalnie.
Ludzkim głosem.
Ale trochę innym.
Echo odbija się milionem głosów.
-Witaj Elfiasie. Czekaliśmy na Ciebie.
-O co tu chodzi?... Co się ze mną stało... Tam... Na ścieżce?
-Ludzie... -Wzdycha - Nie myśl, że coś Ci jest. Nie. Zostałeś wybrany.
-Ja?! Do czego?! -Wołam i nie dowierzam.
-Będziesz moim następcą. Białym Wilkiem.
-Ja nie mogę. -Mówię a czarne włosy spadają mi na twarz. - Nie ma takiej możliwości.
-Ależ jest. I tak zrobię. - Mówi spokojnie - Elfiasie Whitepaw. Moja śmierć jest blisko.
-Zgadzam się. - Mówię niepewnie.
Wilk kiwa głową i skacze na mnie.
Patrzy się w moje oczy.
Po chwili wyczuwam dziwną zmianę.
Podchodzę chwiejnym krokiem do lustra.
Niebieskie, wręcz błękitne oczy.
Białe, krótkie włosy.
I ten głos...
To...
Jestem...
Ja.
Elfias Whitepaw.
By Coyote Senpai.
Nic nie widzę.
Nic.
Zero.
Pustka.
Widzę tylko biały kolor dookoła mnie.
Nic więcej.
Zauważam, że wszystko dookoła jest białe - łącznie z drzewami i zwierzętami.
Widzę Białego Wilka.
Idzie w moją stronę.
Jako jedyny ma niebieskie oczy.
Patrzy na mnie przechylając łebek.
Co to za stworzenie?
Gdzie ja jestem?
Wilk wyje do księżyca i spogląda na mnie.
Rzuca się.
Upadam nieprzytomny.
Ciemność...
Ciemność...
Ciemność...
I znów Biel.
Nieskazitelna.
Jednak po chwili zza rogu wyskakuje wilk.
Ten sam.
Biały.
Nieskazitelny.
Siada na środku i czeka niecierpliwie.
Czeka aż podejdę?
Niepewnie idę za nim.
Prowadzi mnie i chwilę potem czuję się dziwnie.
Widzę, że patrzy na mnie.
Czeka.
Czeka, aż będę w stanie iść dalej.
Kładzie się i pomiędzy przednimi łapami kładzie głowę.
Czeka.
Krzywię się z bólu, ale wstaję.
Wilk idzie dalej, a ja już ostrożniej idę za nim.
Chwilę potem wprowadza mnie do dziwnego miejsca.
Zamyka łbem drzwi i pcha mnie na fotel.
Chwilę potem odzywa się.
Normalnie.
Ludzkim głosem.
Ale trochę innym.
Echo odbija się milionem głosów.
-Witaj Elfiasie. Czekaliśmy na Ciebie.
-O co tu chodzi?... Co się ze mną stało... Tam... Na ścieżce?
-Ludzie... -Wzdycha - Nie myśl, że coś Ci jest. Nie. Zostałeś wybrany.
-Ja?! Do czego?! -Wołam i nie dowierzam.
-Będziesz moim następcą. Białym Wilkiem.
-Ja nie mogę. -Mówię a czarne włosy spadają mi na twarz. - Nie ma takiej możliwości.
-Ależ jest. I tak zrobię. - Mówi spokojnie - Elfiasie Whitepaw. Moja śmierć jest blisko.
-Zgadzam się. - Mówię niepewnie.
Wilk kiwa głową i skacze na mnie.
Patrzy się w moje oczy.
Po chwili wyczuwam dziwną zmianę.
Podchodzę chwiejnym krokiem do lustra.
Niebieskie, wręcz błękitne oczy.
Białe, krótkie włosy.
I ten głos...
To...
Jestem...
Ja.
Elfias Whitepaw.
czwartek, 10 marca 2016
Mały poradnik - Jak dodać muzykę na bloga???
Cześć!
Wiem, że może większość osób o tym wie, ale piszę to ze względów raczej wiadomych.
Jak się dodaje muzykę do bloga?
To jest bardzo proste. Wystarczy do Wujka Google wpisać: ,,Scm Music Player" i kliknąć pierwszy link. Wybieramy wygląd naszego odtwarzacza i na dole po prawej klikamy ,,Next". Następnie nazywamy naszą piosenkę na ,,Song Title" np. ,, Twilight Meadow - The World We Discovered" i wchodzimy na youtuba i wyszukujemy muzykę. Kopiujemy link do piosenki i wklejamy do ,,Song Url". Jeżeli mamy wszystkie muzyki klikamy ,,Next", następnie w zależności co chcemy zaznaczamy np. ,,Auto Play" czyli włącza się gdy tylko blog zostanie wczytany. Można wziąć ,,Repeat mode" i ,,Repeat playlist" co będzie powtarzać naszą muzykę w kółko. Oczywiście, ten, który jej słucha może ją zatrzymać. Wybieramy ,,Apperance" i bierzemy ,,Placement of Player Bar" najlepiej na ,,Top" czyli na górze strony. Następnie klikamy ,,Done" i kopiujemy wszystko, co nam wyświetli aż do
,,<!-- SCM Music Player script end -->''. Następnie wchodzimy na naszego bloga, klikamy układ i ,,Dodaj Gadżet" następnie wyszukujemy HTML Java script i klikamy. Nazywamy nasz Gadżet i wklejamy wszystko, co skopiowaliśmy. Następnie klikamy zatwierdź i gotowe! Masz na blogu muzykę, która zaczyna irytować tych, którzy to czytają! ;D
Pozdrawia,
Coyote Senpai.
Wiem, że może większość osób o tym wie, ale piszę to ze względów raczej wiadomych.
Jak się dodaje muzykę do bloga?
To jest bardzo proste. Wystarczy do Wujka Google wpisać: ,,Scm Music Player" i kliknąć pierwszy link. Wybieramy wygląd naszego odtwarzacza i na dole po prawej klikamy ,,Next". Następnie nazywamy naszą piosenkę na ,,Song Title" np. ,, Twilight Meadow - The World We Discovered" i wchodzimy na youtuba i wyszukujemy muzykę. Kopiujemy link do piosenki i wklejamy do ,,Song Url". Jeżeli mamy wszystkie muzyki klikamy ,,Next", następnie w zależności co chcemy zaznaczamy np. ,,Auto Play" czyli włącza się gdy tylko blog zostanie wczytany. Można wziąć ,,Repeat mode" i ,,Repeat playlist" co będzie powtarzać naszą muzykę w kółko. Oczywiście, ten, który jej słucha może ją zatrzymać. Wybieramy ,,Apperance" i bierzemy ,,Placement of Player Bar" najlepiej na ,,Top" czyli na górze strony. Następnie klikamy ,,Done" i kopiujemy wszystko, co nam wyświetli aż do
,,<!-- SCM Music Player script end -->''. Następnie wchodzimy na naszego bloga, klikamy układ i ,,Dodaj Gadżet" następnie wyszukujemy HTML Java script i klikamy. Nazywamy nasz Gadżet i wklejamy wszystko, co skopiowaliśmy. Następnie klikamy zatwierdź i gotowe! Masz na blogu muzykę, która zaczyna irytować tych, którzy to czytają! ;D
Pozdrawia,
Coyote Senpai.
środa, 9 marca 2016
Informacyjnie.
Uwaga, uwaga!
Zmieniam ,,Hogwart. Magię Słów"!
Mam lepszy pomysł i ta seria nadal będzie kontynuowana, ale pod inną wersją.
Biały wilczurek i Czarny Kotełek.
Wszystko co mogę wam powiedzieć. :P
Pozdrawia,
Coyote.
PS: Mam nadzieję, że w ogóle ktoś to czyta, pomimo braku komentarzy nie zniechęcam się i staram się jakoś wybrnąć z tego bagna. Aha. I usuwam inne blogi. Jak już zaczynam jeden to go będę ciągnąć.
Zmieniam ,,Hogwart. Magię Słów"!
Mam lepszy pomysł i ta seria nadal będzie kontynuowana, ale pod inną wersją.
Biały wilczurek i Czarny Kotełek.
Wszystko co mogę wam powiedzieć. :P
Pozdrawia,
Coyote.
PS: Mam nadzieję, że w ogóle ktoś to czyta, pomimo braku komentarzy nie zniechęcam się i staram się jakoś wybrnąć z tego bagna. Aha. I usuwam inne blogi. Jak już zaczynam jeden to go będę ciągnąć.
500 wyświetleń~! Bonus~! #Miniaturka.
Miniaturka by Coyote Senpai.
,,Dwa Słowa".
Stoję pośrodku ciemnego pokoju.
Jest oświetlony jedynie mizerną świecą, która i tak powoli wygasa.
Przełykam ślinę i rzucam na drzwi zaklęcia, aby je zamknąć i uniemożliwić próby zatrzymania mnie.
Teraz nie ma odwrotu.
Przykładam różdżkę do skroni i zaciskam zęby tak mocno, że aż czuję smak krwi.
Dwa słowa.
Dwa słowa i byłbym nareszcie wolny.
Dwa słowa.
Dwa słowa i odkupiłbym swoje winy.
Dwa słowa...
Dwa słowa i zobaczyłbym wreszcie wszystkich.
Poprosił o wybaczenie...
Ale czy ze skutkiem?
Dwa słowa.
Dwa słowa i uwolniłbym się od tego piekła.
Słyszę kroki i po chwili ktoś dobija się do drzwi.
-Otwórz to! Tobias! Otwórz te drzwi!!! - Słyszę jej wrzaski pełne łez.
Wie co chcę zrobić.
Widziała list.
Dwa słowa...
Ale... Czy mam dość odwagi?...
Czy ja tego chcę?...
-Tobias!... Błagam przestań! Nie rób tego! - Krzyczy.
Ale... Dlaczego?
Przecież to ja byłem potworem.
To ja cię torturowałem.
Ja cię o mało nie zabiłem.
Nie! Przestań! Posłuchaj dziewczyny!
Dlaczego? Przecież mogę teraz się uwolnić!
Ona dobrze mówi! I nie mów, że jest ci obojętna!
Ucisk w gardle.
Nie wytrzymuję i upadam na ziemię odrzucając różdżkę.
Łapię się za głowę i krew z warg wycieka na podłogę.
-Tobias!!! - Słyszę wrzask.
No odpowiedz jej!
ODPOWIEDZ!
ODPOWIEDZ!!!
Słyszę jak szepcze zaklęcia i zamki powoli puszczają.
Niechciane łzy nabierają mi się do oczu.
Dlaczego?!
Ona NIE DA rady CI POMÓC!
Jesteś potworem!
Nienawidzi cię!
-NIE! - Szamoczę się na podłodze - MAM DOŚĆ TEGO SZALEŃSTWA!!! - Wrzeszczę i ostatkiem sił podchodzę i łapię drewienko w rękę.
Zablokowałem drzwi i jednym zaklęciem odrzuciłem ją.
-TOBIAS!!! NIE!!!
Dwa słowa.
Dwa słowa...
Dwa słowa...
Dwa słowa?...
Uspakajam się i przykładam różdżkę do skroni.
-Avada...
-NIEEEEEEEEEEEEEEEE!!!
-...Kedavra...
Zielony błysk wypełnia pokój i wszystkie zaklęcia nałożone na drzwi puszczają.
Do pokoju wbiega zdyszana Rita i klęka przy mnie.
Potrząsa mną.
Zależy jej na mnie...
Słyszę jak płacze...
Adrenalina jednak zaczyna pokazywać wszystkie moje wspomnienia.
Całe życie.
Od początku...
...Do końca.
Siedzę na ławce i przecieram zmęczone oczy...
Podchodzi do mnie dziewczyna...
Rozmawiamy...
Błysk!
Hogwart.
Zostaje przydzielona do innego Domu...
Patrzę zamyślony przed siebie...
Błysk!
Ratuje ją przed bandą śmierciożerców...
Ukrywam ją...
Daję jej szansę...
Błysk!
Dwa lata później na ślubie uśmiecha się do mnie...
Błysk!
Zaczynam widzieć sens życia...
Błysk!
Spotkanie z Czarnym Panem...
Torturowanie Rity na oczach wszystkich...
Okazanie obojętności na jej krzyki...
Błysk!
-Obiecałeś mnie chronić! - Mówi głosem grubym od łez.
-Rita... Posłuchaj! - Krzyczę za nią, ale ściąga obrączkę i rzuca ją za siebie...
Błysk!
Wczoraj...
Siedzę na łóżku w depresji...
Torturowałeś ją!...
Jak mogłeś!...
Błysk!
Ustawiam się, ale na mojej twarzy widoczne jest przerażenie...
Przykładam różdżkę do skroni...
Słyszę jej krzyki...
Upadam, ale podnoszę się...
-Avada... Kedavra...
Moje bezwładne ciało upada...
Łza spada po moim policzku.
-R-Rita... P- Prze- prasz -am... -Udaje mi się wyjąkać i spoglądam na nią...
Po raz ostatni się uśmiecham...
I chwilę potem moje oczy stają się puste...
-NIEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!! TOBIAS!... -Krzyczy i przyciska mnie do siebie płacząc...
Chwilę potem czuję jak coś się we mnie budzi.
Ciemność...
Ciemność...
Nagle otwieram oczy...
Widzę czarne ścianki trumny?!...
Otwieram szerzej oczy z przerażenia.
-Nie! Stop! Stop! STOP! - Wołam wstając i zeskakując z trumny.
-Tobias?... -Pyta Rita. Kiwam głową i bez słowa zaciągam ją daleko stąd. Nadal w pogrzebowych szatach.
Aportuje nas do lasu blisko naszego domu.
-Po pierwsze. Mówiłem, że nawet jeżeli pogrzeb to bez róż! - Wołam, ale po chwili śmiejąc się zaciągam ją do domu.
Ta bez słowa rzuca mi się na szyję, opieram się na jej głowie i uśmiecham się.
Jakim ja jestem kretynem, aby nie docenić takiego życia...
•*•*•*•*KONIEC.*•*•*•*•
I jak? :D
,,Dwa Słowa".
Stoję pośrodku ciemnego pokoju.
Jest oświetlony jedynie mizerną świecą, która i tak powoli wygasa.
Przełykam ślinę i rzucam na drzwi zaklęcia, aby je zamknąć i uniemożliwić próby zatrzymania mnie.
Teraz nie ma odwrotu.
Przykładam różdżkę do skroni i zaciskam zęby tak mocno, że aż czuję smak krwi.
Dwa słowa.
Dwa słowa i byłbym nareszcie wolny.
Dwa słowa.
Dwa słowa i odkupiłbym swoje winy.
Dwa słowa...
Dwa słowa i zobaczyłbym wreszcie wszystkich.
Poprosił o wybaczenie...
Ale czy ze skutkiem?
Dwa słowa.
Dwa słowa i uwolniłbym się od tego piekła.
Słyszę kroki i po chwili ktoś dobija się do drzwi.
-Otwórz to! Tobias! Otwórz te drzwi!!! - Słyszę jej wrzaski pełne łez.
Wie co chcę zrobić.
Widziała list.
Dwa słowa...
Ale... Czy mam dość odwagi?...
Czy ja tego chcę?...
-Tobias!... Błagam przestań! Nie rób tego! - Krzyczy.
Ale... Dlaczego?
Przecież to ja byłem potworem.
To ja cię torturowałem.
Ja cię o mało nie zabiłem.
Nie! Przestań! Posłuchaj dziewczyny!
Dlaczego? Przecież mogę teraz się uwolnić!
Ona dobrze mówi! I nie mów, że jest ci obojętna!
Ucisk w gardle.
Nie wytrzymuję i upadam na ziemię odrzucając różdżkę.
Łapię się za głowę i krew z warg wycieka na podłogę.
-Tobias!!! - Słyszę wrzask.
No odpowiedz jej!
ODPOWIEDZ!
ODPOWIEDZ!!!
Słyszę jak szepcze zaklęcia i zamki powoli puszczają.
Niechciane łzy nabierają mi się do oczu.
Dlaczego?!
Ona NIE DA rady CI POMÓC!
Jesteś potworem!
Nienawidzi cię!
-NIE! - Szamoczę się na podłodze - MAM DOŚĆ TEGO SZALEŃSTWA!!! - Wrzeszczę i ostatkiem sił podchodzę i łapię drewienko w rękę.
Zablokowałem drzwi i jednym zaklęciem odrzuciłem ją.
-TOBIAS!!! NIE!!!
Dwa słowa.
Dwa słowa...
Dwa słowa...
Dwa słowa?...
Uspakajam się i przykładam różdżkę do skroni.
-Avada...
-NIEEEEEEEEEEEEEEEE!!!
-...Kedavra...
Zielony błysk wypełnia pokój i wszystkie zaklęcia nałożone na drzwi puszczają.
Do pokoju wbiega zdyszana Rita i klęka przy mnie.
Potrząsa mną.
Zależy jej na mnie...
Słyszę jak płacze...
Adrenalina jednak zaczyna pokazywać wszystkie moje wspomnienia.
Całe życie.
Od początku...
...Do końca.
Siedzę na ławce i przecieram zmęczone oczy...
Podchodzi do mnie dziewczyna...
Rozmawiamy...
Błysk!
Hogwart.
Zostaje przydzielona do innego Domu...
Patrzę zamyślony przed siebie...
Błysk!
Ratuje ją przed bandą śmierciożerców...
Ukrywam ją...
Daję jej szansę...
Błysk!
Dwa lata później na ślubie uśmiecha się do mnie...
Błysk!
Zaczynam widzieć sens życia...
Błysk!
Spotkanie z Czarnym Panem...
Torturowanie Rity na oczach wszystkich...
Okazanie obojętności na jej krzyki...
Błysk!
-Obiecałeś mnie chronić! - Mówi głosem grubym od łez.
-Rita... Posłuchaj! - Krzyczę za nią, ale ściąga obrączkę i rzuca ją za siebie...
Błysk!
Wczoraj...
Siedzę na łóżku w depresji...
Torturowałeś ją!...
Jak mogłeś!...
Błysk!
Ustawiam się, ale na mojej twarzy widoczne jest przerażenie...
Przykładam różdżkę do skroni...
Słyszę jej krzyki...
Upadam, ale podnoszę się...
-Avada... Kedavra...
Moje bezwładne ciało upada...
Łza spada po moim policzku.
-R-Rita... P- Prze- prasz -am... -Udaje mi się wyjąkać i spoglądam na nią...
Po raz ostatni się uśmiecham...
I chwilę potem moje oczy stają się puste...
-NIEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!! TOBIAS!... -Krzyczy i przyciska mnie do siebie płacząc...
Chwilę potem czuję jak coś się we mnie budzi.
Ciemność...
Ciemność...
Nagle otwieram oczy...
Widzę czarne ścianki trumny?!...
Otwieram szerzej oczy z przerażenia.
-Nie! Stop! Stop! STOP! - Wołam wstając i zeskakując z trumny.
-Tobias?... -Pyta Rita. Kiwam głową i bez słowa zaciągam ją daleko stąd. Nadal w pogrzebowych szatach.
Aportuje nas do lasu blisko naszego domu.
-Po pierwsze. Mówiłem, że nawet jeżeli pogrzeb to bez róż! - Wołam, ale po chwili śmiejąc się zaciągam ją do domu.
Ta bez słowa rzuca mi się na szyję, opieram się na jej głowie i uśmiecham się.
Jakim ja jestem kretynem, aby nie docenić takiego życia...
•*•*•*•*KONIEC.*•*•*•*•
I jak? :D
Subskrybuj:
Posty (Atom)